Wołki pszeniczne: plaga w Twojej spiżarni

Wołki pszeniczne należą do rodziny Curculionoidae. Ta rodzina roślinożernych chrząszczy ma członków odpowiedzialnych za szkodniki upraw i są one dość niebezpieczne dla rolnictwa. Ostatnia aktualizacja: 31 sierpnia 2019 r. Wołki pszeniczne to chrząszcze z rodziny Curculionidae. Jednak w tej grupie jest kilka podgrup. Podgrupa, którą dzisiaj omówimy, należy do rodzaju Sitophilus. Wołki pszeniczne to podgrupa należąca do rzędu Coleoptera i, jak powiedzieliśmy powyżej, rodziny Curculionidae. Wszystkie okazy trzech gatunków mają rozmiar, który waha się od 5/64 do 5/32 cali. Ciekawą cechą tej grupy jest wydłużony pysk, który łatwo dopasowuje się do każdej wielkości ziarna. Trzy gatunki z tej podgrupy mają odcień czarno-brązowy, chociaż każdy z nich ma specyficzne indywidualne cechy.

Wołkowce pszeniczne – Infestacja

Inwazje mają miejsce zarówno w imporcie zbóż, jak iw uprawie samego pola. Nawet w magazynach z plonami lub w samych pojazdach transportowych. W zależności od gatunku można je znaleźć w określonych lokalizacjach. Sposób, w jaki się propagują, jest następujący. Samice składają jedno jajo w jednym ziarnie i zamykają je śluzową wydzieliną. Następnie w tym ziarnie zachodzi faza larwalna i okres poczwarki. Później, kiedy wołek pszeniczny jest w pełni rozwinięty, czołga się na zewnątrz. Aby ryjk mógł opuścić wnętrze ziarna, musi zrobić dużą dziurę. Ta dziura jest jednym ze znaków potwierdzających ich obecność w ziarnie. Ten chrząszcz ma jasny, ciemnobrązowy odcień; prawie czarny. Ten odcień jest jaśniejszy niż u pozostałych dwóch gatunków. Brakuje im również plam na ciele. Mimo że ich ciało jest wydłużone i cylindryczne, nie przekracza 5/32 cala ani nie jest mniejsze niż 5/64 cala. Inną cechą charakterystyczną tego gatunku jest brak skrzydeł, w przeciwieństwie do reszty ich bliskich krewnych. Tak więc ryjkowiec pszeniczny nie lata, a mimo to infestacje nadal mają miejsce, zarówno w imporcie zbóż i zbóż, jak i w samych magazynach czy pojazdach transportowych. Ten błąd nie zjada ziarna zasianego na polu. Warunki reprodukcji wołka pszennego są bardzo specyficzne. Wymagają temperatury od 55 do 95 ºF. Kolejnym warunkiem jest, aby wilgotność ziarna wynosiła co najmniej 9,5%.

Siedlisko i rozmieszczenie ryjkowców pszennych

Wojowniki pszeniczne zamieszkują różne typy klimatu o zmiennych temperaturach i są równomiernie rozmieszczone na całym świecie. Naukowcy zaobserwowali, że zarówno osobniki dorosłe, jak i młode mogą wytrzymać klimat o niskich temperaturach. Jednak nie wszystkie gatunki z tej podgrupy tolerują zimniejsze.

Konsekwencje zarazy

Wołkowce pszenne są głównymi szkodnikami. Oznacza to, że atakują nie tylko ziarna, ale także wiele innych produktów pszennych. Na przykład mąka, makaron, płatki zbożowe itp. Tak więc zarówno dorosły, jak i potomstwo żywią się ziarnem iw konsekwencji zanieczyszczają je każdą wydzielaną wydzieliną. Ziarna zakażone ryjkowcem można rozpoznać po dużych dziurach spowodowanych odejściem nowo narodzonych osobników. Ziarna te nie nadają się do sprzedaży i mają poważny wpływ na gospodarkę na całym świecie.

Ryżownik ryżowy (Sitophilus oryzae)

Dorosłe osobniki tego gatunku mają czarnobrązowe ciało z jamkami. Elytry mają żółtawe plamy, a ich długość wynosi od 3/32 do 5/32 cali. Zewnętrznie nie można odróżnić gatunku Sitophilus oryzae i Sitophilus zeamais. Dlatego jedynym sposobem ich odróżnienia jest sekcja ich genitaliów. Wymagają temperatury od 59 ºF do 93 ºF, a także 40% wilgotności względnej. Wołkowiec kukurydziany należy do podrodziny Curculionidae i jest najmniejszym z trzech gatunków. Sitophilus zeamais zamieszkuje regiony tropikalne i subtropikalne. Czasami, gdy te robaki znajdują się w przechowywanych uprawach, są transportowane do stref umiarkowanych. Jednak ten gatunek żywi się ziarnem z kukurydzy.

Uszkodzenia powodowane przez szkodniki wołków

Gdyby ekspansja któregokolwiek z tych gatunków nie była pod kontrolą, wpływ miałby ogromne znaczenie. Obecnie istnieją różne plany postępowania z tymi inwazyjnymi gatunkami. Należą do nich lepszy system przechowywania. Szkody, jakie te stworzenia powodują, są bardzo specyficzne i jest to głównie dziura, którą robią na ziarnie po opuszczeniu go. Nie tylko to, ale także żywią się samym ziarnem. To z kolei wytwarza wilgoć i ciepło wewnątrz ziarna i przyciąga wszelkiego rodzaju owady i grzyby. Podsumowując, negatywne konsekwencje na poziomie ekonomicznym są poważne, ponieważ szkodniki te obniżają jakość ziarna, a tym samym jego opłacalną komercjalizację. Niestety ich zlikwidowanie jest dość trudne. Może Cię to zainteresować... Przeczytaj to w Moje zwierzęta Całujący błąd i choroba Chagasa W tym artykule, opowiemy wam o błędzie całowania i chorobie Chagasa, potencjalnej konsekwencji ugryzienia przez jednego. Czytaj dalej, aby dowiedzieć się...