Wallaby: odkryj tego niesamowitego torbacza

Walabia to torbacz o niesamowitych umiejętnościach skakania i kopania. Gatunek ten zawsze był mylony z kangurem, mimo że jest zbyt mały, aby go za takiego uznać. Ostatnia aktualizacja: 27 marca 2021 r. Walabia to ssak należący do rodzaju Macropus i rodziny Macropiidae. Chociaż należy do tej samej rodziny taksonomicznej co kangur, walabia jest zbyt mała, aby ją uznać. Do tej rodziny należy około 30 gatunków. Poniżej poznasz niektóre cechy tego niesamowitego zwierzęcia.

Właściwości fizyczne wallaby

To zwierzę jest małe – mierzy tylko od 18 do 41 cali, nie licząc ogona, który ma 13 do 30 cali długości. Jego waga waha się w granicach od 55 do 77 funtów. Samce są większe niż samice. Jednak wielkość i waga tego torbacza różnią się w zależności od jego położenia geograficznego. Jego futro jest zwykle czarne, szare, brązowe lub białe. Przód jego ciała jest zwykle biały; uszy, oczy i nogi są ciemniejsze, a głowa wydłużona. Jak wszystkie torbacze, samica ma worek, w którym nosi swoje joey. Tylne nogi tego zwierzęcia są bardzo duże i mają cztery palce. Dzięki ogromnym nogom potrafi skakać na duże odległości i mocno kopać w walce. Jego przednie nogi są znacznie krótsze i mają pięć palców, z potężnymi pazurami. Walabia ma zaskakująco długi ogon, który pomaga zachować równowagę i przeciwwagę podczas ruchu. To zwierzę ma bardzo nietypowy żołądek, ponieważ zawiera przedziały, w których zachodzi fermentacja.

Sposób życia walabii

Walabia jest nieśmiałym i bardzo ciekawym zwierzęciem. Choć zwykle jest spokojny, jest też bardzo nieufny. Zwykle nie jest agresywny, ale może mocno kopać tylnymi nogami, jeśli czuje się zagrożony. Jego naturalnym środowiskiem są sawanny, góry lub obszary skaliste oraz dżungle. To zwierzę zamieszkuje głównie Australię, a także w mniejszym stopniu Tasmanię i Nową Gwineę. Walabia zwykle śpi więcej w ciągu dnia, zwłaszcza w najgorętszych godzinach, i żeruje w nocy. Większość gatunków wallabi jest bardzo towarzyski i gromadzą się w małych grupach. W porze suchej gromadzi się wokół źródeł wody. W niebezpieczeństwie ten torbacz zwykle szuka schronienia i ukrywa się. Ale jeśli musi się bronić, będzie walczyć nieubłaganie. To zwierzę wyraża swoje emocje. W pewnych sytuacjach może wykazywać dużo bólu, na przykład gdy traci swoje zdrowie. Kiedy czuje się zagrożony, ostrzega swoich towarzyszy dźwiękami uderzania tylnymi nogami lub ogonem.

Dieta wallaby

To zwierzę jest głównie roślinożerne. Jego dieta składa się z owoców, liści, ziół, korzeni, warzyw, a nawet małych krzewów. Naturalne środowisko, w którym żyje zwykle nie zawiera dużo wody, co oznacza, że ​​musi pokonywać duże odległości, aby dotrzeć to. Walabia pobiera również wodę z pożywienia. W niektórych regionach to zwierzę żywi się na obszarach miejskich. Jest uważany za szkodnika, aponieważ uporczywie niszczy uprawy.

Rozmnażanie

Karowanie się następuje od pierwszego roku życia, między grudzień i luty. Ciąża trwa 30 dni i zwykle rodzi się tylko jeden joey. Po urodzeniu małe wallabies są bezradne, dlatego natychmiast szukają ochrony w sakiewce matki. Pozostaną tam maksymalnie przez siedem miesięcy. Jednak czasami wychodzą i wracają, gdy czują się przestraszone lub zagrożone. Matka i joey nawiązują bardzo silną więź. Pozwala nawet starszym młodym pozostać przy niej, nawet jeśli sami mają nowonarodzone joey. Ciało wallaby jest tak niezwykłe, że jest w stanie wyprodukować dwa rodzaje mleka, jedno dla noworodków i jedno dla starszych młodych.

Różnice między walabią a kangurem

Chociaż wiele osób myli je lub myśli, że walabia to tylko bardzo mały kangur, te zwierzęta mają różne cechy. Nogi kangura są dłuższe i mają inne zęby. Kolor płaszcza wallaby jest bardziej żywy i ma różne odcienie, podczas gdy kangura jest bardziej jednolity. Wreszcie kangury żyją znacznie dłużej (20-25 lat w porównaniu do 11-15 lat dla walabii). Łatwo je odróżnić, ponieważ wallabie są mniejsze niż kangury. Może Cię to zainteresować... Przeczytaj to w Moje zwierzęta Różne typy torbaczy W tym artykule opowiem o różnych rodzajach torbaczy, które pochodzą głównie z Australii, ale można je również znaleźć w obu Amerykach.