Udawanie martwego u zwierząt – dlaczego zwierzęta to robią?

Udawanie martwego u zwierząt (naukowo znane również jako tanatoza lub pozorna śmierć) to ewolucyjna strategia stosowana przez zwierzęta z różnych taksonów jako ostatnia alternatywa w walce z drapieżnikiem. Składa się z udawania śmierci i jeszcze kilkadziesiąt lat temu nie doceniano, że odgrywa bardziej istotną rolę. Ostatnia aktualizacja: 22 sierpnia 2019 r. Udawanie martwego to mechanizm obronny. Zwierzę przyjmuje to zachowanie, symulując śmierć, jako technikę ochrony przed potencjalnymi drapieżnikami.

Pochodzenie terminu „tanatoza”- udawanie martwego u zwierząt

Słowo tanatoza jest kombinacją greckich słów thanat(o), co oznacza „śmierć” i -ō-sis, co oznacza odpowiednik „procesu”. Połączenie obu daje nam wyrażenie „wykonać wyrok śmierci”. Dlatego zoolodzy następnie przedefiniowali słowo, co nadaje nam znaczenie, jakie mamy dzisiaj. Społeczność zdefiniowała go jako „środek, za pomocą którego niektóre zwierzęta udają śmierć w niebezpiecznych sytuacjach”. Ta ewolucyjna strategia przeciwko drapieżnikom otrzymuje również inne nazwy, takie jak „udawanie martwego”, „pozorna śmierć” lub „bezruch toniczny”.

Wszystko o udawanie martwego u zwierząt

Drapieżnictwo jest ważne zachowanie w życiu dzikich zwierząt, ponieważ wpływa ono między innymi na różne aspekty, takie jak żywienie i przetrwanie zarówno potomstwa, jak i dorosłych. Zdobycz opracowała różne strategie radzenia sobie ze swoimi drapieżnikami, a jeden z nich udaje martwego. W ekologii badana jest interakcja między drapieżnikiem a jego ofiarą. Możemy podzielić tę interakcję na etapy i zaczyna się od bliskości jednostek. Kontynuuje wykrywanie, identyfikację, podejście, kontakt, składanie i wreszcie konsumpcję. Udawanie martwego jest również nazywane „udawaniem śmierci”. Wiele różnych gatunków przyjęło ten mechanizm obronny przeciwko drapieżnikom. Zwierzęta aktywują tę technikę, gdy drapieżnik jest blisko nich lub nawet po nawiązaniu z nimi kontaktu. Najbardziej poprawnym określeniem jest bezruch toniczny. Naukowcy uważają, że hamuje to dodatkowy atak drapieżników, a drapieżnik nie wykonuje akcji polegającej na poddaniu się bardziej ofierze, aby uniemożliwić jej ucieczkę.

Proces udawanie martwego u zwierząt

Główne cechy wyróżniające tę strategię to:

• Katalepsja lub bezruch. Sztywna postawa utrzymywana przez wyraźną toniczną aktywność mięśni.
• Woskowa elastyczność kończyn.
• Brak bodźców zewnętrznych.
• Oni może pozostać w tym stanie przez sekundy lub godziny.

Naukowcy uważają, że udawanie martwego jest inną strategią niż unieruchomienie lub zamrożenie, ponieważ drapieżnik używa tego drugiego, zanim nawiąże kontakt. Różni się też od mechanizmu przyjmowania najeżonej postawy. Stara się zastraszyć drapieżnika, a także chronić wrażliwe części ciała. Zamiast tego udawanie martwego jest ostatecznością. Proces grania w ślepe zaułki tak szybko, jak się zaczyna. Zwierzę „wróci do życia” w ciągu kilku sekund i osiąga maksymalną wydajność, mimo że znajdowało się w stanie absolutnego bezruchu. Jeszcze kilkadziesiąt lat temu było niewiele badań poświęconych temu zjawisku. Z tego powodu takie zachowanie jest rejestrowane tylko u niektórych gatunków, chociaż wielu uważa, że ​​może występować u innych.

Gatunki, które udawanie martwego u zwierząt

Różne badania pozwoliły ustalić gatunki, u których naukowcy zaobserwowali ten mechanizm zwalczania drapieżników. Używa go wiele bezkręgowców, takich jak pająki, motyle, chrząszcze, mrówki, pszczoły czy osy. Kręgowce również go używają. W szczególności w pięciu grupach: ssaki, gady, ryby, ptaki i płazy. Jednak dokładne rozmieszczenie grających martwych nie jest jasne u kręgowców i bezkręgowców. Mimo to, przykłady tej techniki są pokazane poniżej:

Ampedus nigricollis

Ten gatunek chrząszcza zmodyfikował swoją morfologię, aby przystosować się do procesu udawania martwego. Ten chrząszcz składa różne części swoich nóg. Ponadto ich czułki odchylają się do tyłu, na łuku brwiowym i w oczach. Wreszcie pozycja przyjęta przez ten gatunek powoduje powstanie cylindrycznego korpusu, z którego żadna z części nie wystaje.

Pisaura mirabilis

Polujący pająk ma niezwykły sposób udawania martwego. Obserwacje wykazały, że samce pająków są bardziej atrakcyjne dla samic, jeśli przynoszą im sparaliżowaną zdobycz. Jednak samicom pająk w ruchu może zaoferować smaczniejszą przekąskę niż sparaliżowana zdobycz. Dlatego samce udają martwe, kiedy składają ofiarę kobiecie. Samce nie przestają udawać martwych, dopóki samice nie zaczną jeść zdobyczy. Gdy samiec „wróci do życia”, rozpoczyna się stosunek. To zachowanie nie jest wykonywane przez wszystkich samców. Istnieją jednak zapisy o większych sukcesach reprodukcyjnych u samców, którzy grają martwych. Inne zwierzęta, takie jak kaczki, krowy, żaby lub gady, takie jak wąż żmijowy (Natrix maura) lub jaszczurka zachodnia iberyjska (Psammodromus occidentalis), znajdują się na liście gatunków, które udają martwe. Ten mechanizm obronny jest często ignorowany, pomimo posiadania dowodów na poziomie ekologicznym i przykładów, które mają zastosowanie u różnych gatunków. Może Cię to zainteresować... Przeczytaj to w Moje zwierzęta Najbardziej niesamowite mechanizmy obronne w królestwie zwierząt Niektóre uciekaj szybko, inni się chowają. Są takie, które wtapiają się w otoczenie, a inne udają martwych. Techniki obronne w zwierzęciu... Może Cię to zainteresować... Przeczytaj to w Moje zwierzęta Najbardziej niesamowite mechanizmy obronne w Królestwie Zwierząt Niektórzy szybko uciekają, inni się chowają. Są takie, które wtapiają się w otoczenie, a inne udają martwych. Techniki obronne w zwierzęciu...