Tuatara: ocalały z epoki dinozaurów

Hatata to żywa skamielina, której pochodzenie sięga około 200 milionów lat. To współczesne dinozaurom, zwierzę to obecnie występuje tylko w Nowej Zelandii i jest ostatnim żyjącym członkiem rzędu Rhynocephalia. Ostatnia aktualizacja: 13 sierpnia 2019 r. Gatunek endemiczny w Nowej Zelandii, hatterie jest gadem należącym do rzędu Rhynocephalia. Choć może wyglądać jak zwykła jaszczurka, w rzeczywistości jest bliżej spokrewniony z gadami żyjącymi w erze kenozoicznej. W rzeczywistości jego przodkowie sięgają okresu triasu, ponad 200 milionów lat temu.

Klasyfikacja

Jak już wspomnieliśmy, hatterie należą do rzędu Rhinocephalia. Ta starożytna rodzina diapsydów osiągnęła swój szczyt w okresie jurajskim, zanim została zniszczona w epoce kredowej. Około 60 milionów lat temu zniknął prawie każdy gatunek Rhinocephalia. Z wyjątkiem jednego. Jeden gatunek przetrwał i żyje do dziś: Sphenodon puntactus, hatterka nowozelandzka. Jednak ma dwa bliskie pokrewieństwa: dwa podgatunki, znane jako Sphenodon guntheri i Sphenodon puntactus puntactus. S. guntheri jest znacznie mniejszy niż S. puntactus, dzięki czemu można je łatwo odróżnić od siebie.

Tatara: charakterystyka

Najbardziej godną uwagi cechą tej „żywej skamieniałości” jest kolczasty grzebień na grzbiecie. Chociaż występuje zarówno u mężczyzn, jak iu kobiet, jest bardziej widoczny u mężczyzn. Te grzebienie składają się z miękkich fałd szorstkiej skóry, które luźno zwisają wokół ich dużych głów. Chociaż słyszą, hatterie nie mają zewnętrznych uszu. Jego kończyny są mocne i bardzo dobrze rozwinięte. Mierzy od 20 do 28 cali długości i waży od 1 do 2 funtów. Zwierzęta te mają niezwykle długą żywotność i mają najwolniejsze tempo wzrostu spośród wszystkich gadów. Niektóre samice osiągają dojrzałość płciową dopiero w wieku 20 lat, a wylęg z jaj może zająć od 12 do 15 miesięcy. Eksperci szacują, że mogą żyć ponad 100 lat. W rezultacie rozmnażanie jest dość rzadkim wydarzeniem w życiu tych zwierząt.

Siedlisko i dieta

Hatata i dwa pokrewne podgatunki można znaleźć w kilku różnych lokalizacjach, rozrzuconych po dwóch głównych wyspach, które tworzą Nową Zelandię.

• Sphenodon puntactus: powszechnie spotykany na Wyspie Północnej Nowej Zelandii.
• Sphenodon guntheri: Odkryty po raz pierwszy w 1989 roku, S. guntheri żyje na małych wyspach w Cieśninie Cooka.
< /ul> Te zwierzęta lądowe preferują tereny skaliste, zwłaszcza w pobliżu wybrzeża. W przeciwieństwie do większości gadów hatterka oddycha dość wolno. W spoczynku od jednego oddechu do następnego może minąć godzina. Tuatara są nocnymi mięsożercami i owadożercami. Mają zróżnicowaną dietę składającą się z owadów, ślimaków, jaj, piskląt i małych jaszczurek. Odnotowano nawet kilka przypadków kanibalizmu.

Ochrona

Podobnie jak wiele innych, hatterie są gatunkiem zagrożonym. W 1996 roku znaleźli się na Czerwonej Liście Gatunków Zagrożonych IUCN. Obecnie jednak uważa się, że są zagrożone wyginięciem. Obecnie nie wiadomo dokładnie, ile hatterii jest na świecie. Eksperci uważają jednak, że populacja jest mocno rozdrobniona. Oto tylko niektóre z wielu środków, które zostały wprowadzone w celu zapewnienia przetrwania hatterii:
• Tworzenie rezerwatów dzikiej przyrody
• Import żab w celu wzmocnienia ich zaopatrzenie w żywność
• Usunięcie i kontrola populacji ssaków
• Ponowne wprowadzenie hatterii do parków narodowych
Zaledwie kilka dekad temu hatterie były na krawędzi wymarcia. Ingerencja człowieka doprowadziła do utraty siedlisk, a wprowadzenie gatunków inwazyjnych, takich jak szczury i łasice, miało poważny wpływ na ich siedliska i źródła pożywienia.

Ciekawe fakty na temat hatterii

Pierwsza hatterka żyła około 240 milionów lat temu, w tym samym czasie co dinozaury. Chociaż konwergencja ewolucyjna oznacza, że ​​można je pomylić z legwanami, w rzeczywistości nie są one aż tak blisko spokrewnione. Jak dotądnaukowcy wciąż nie odkryli przeznaczenia trzeciego oka hatterii. Znany również jako oko ciemieniowe lub szyszynki, znajduje się na czubku głowy. Wewnątrz, chroniony warstwą tkanki łącznej, znajduje się szyszynka. Uważa się, że jest wrażliwy na światło, niektóre badania sugerują, że może wykrywać podczerwień i może pomóc im wyśledzić zdobycz. Funkcja szyszynki może się znacznie różnić w zależności od gatunku. U gadów odpowiada za regulację temperatury ciała, podczas gdy u ssaków kontroluje rytm dobowy zwierzęcia. Bierze również udział w regulowaniu zachowań sezonowych, takich jak hibernacja i rytuały godowe. W przeciwieństwie do innych gadów hatterie lubią zimno i są w stanie przetrwać podczas hibernacji w temperaturach tak niskich, jak 41°F. Jednak temperatury wyższe niż 77°F mogą być śmiertelne. Może Cię to zainteresować... Przeczytaj to w Moje zwierzęta Czym są jaszczurki monitorujące? Chcesz wiedzieć więcej o gadach, które najbardziej przypominają smoki? Powiemy Ci wszystko o jaszczurkach monitorujących. Będziesz zachwycony tym niesamowitym ...