Tęgoryjec u psów: objawy i leczenie

Tęgoryjce mogą osiedlać się w przewodzie pokarmowym psów. Dowiedz się o nich wszystkiego tutaj. Ostatnia aktualizacja: 20 lipca 2021 r. Tęgoryjce to endopasożyty żywiące się swoim żywicielem, których jedynym celem jest reprodukcja i rozprzestrzenianie się choroby. Organizmy te mają zdolność zakotwiczania się w ściany jelit żywiciela, gdzie łatwo się odżywiają i rozmnażają. Ze względu na swój cykl życiowy mogą wywoływać różne objawy, które w niektórych przypadkach są dla psów śmiertelne. Znaczenie tego nicienia polega na tym, że może zarażać psowate, wnikając przez skórę. W przeciwieństwie do innych rodzajów pasożytów, tęgoryjce nie muszą wchodzić do swojego żywiciela przez usta, aby rozpocząć infekcję, są nawet w stanie migrować przez różne narządy, zanim dotrą do jelita. Jeśli chcesz dowiedzieć się więcej o tym robaku i jak go uniknąć, czytaj dalej.

Tęgoryjce u psów

Tego rodzaju pasożyty mogą zarażać wiele różnych zwierząt mięsożernych. Tęgoryjce należą do grupy robaków pasożytniczych, więc ich morfologia jest podobna do dżdżownic. Jest mały i osiąga zaledwie 13 milimetrów długości. Ma jednak dużą zdolność rozrodczą, a dorosła samica produkuje do 20 000 jaj dziennie. Zakażenie tymi robakami może wystąpić u psów w każdym wieku. Jednak jego śmiertelność jest wyższa u najmniejszych psowatych i u tych, które nie otrzymują odpowiedniej pomocy medycznej. Klinicznie ta choroba jest znana jako psia tęgoryjca. Charakteryzuje się częstą biegunką ze śladami krwi, gdyż tęgoryjce rozrywają ścianę jelita psa, aby żywić się krążącą krwią. Mechanizm patogenetyczny jest nieco podobny do tego, co robią niektóre pijawki ssące krew, ale wewnątrz ciała. Kiedy mówimy o tęgoryjcach, mamy na myśli szeroką gamę gatunków, które na poziomie taksonomicznym zalicza się do rodzaju Ancylostoma. U psów najczęstszymi gatunkami są:

• Ancylostoma caninum, najczęstszy
• A. brazylijski
• A. ceylanicum
• A. stenocephala

Cykl życiowy tęgoryjców u psów

Ten nicienie spędza część swojego życia w postaci wolnej, a część jako dorosły pasożyt wewnątrz psa. Biorąc pod uwagę, że pasożyty koncentrują swoje życie na pozyskaniu żywiciela, a następnie rozmnażaniu, skupimy się na tym, co dzieje się zaraz po reprodukcji. W tym sensie wytworzone jaja wychodzą przez kał, docierają do ziemi i rozpoczynają w ten sposób swój cykl.

Faza wolnego życia

Gdy jajo znajdzie się na ziemi, wyklucie zajmuje mu około 24 godzin i pojawia się pierwsza larwa (stadium L1). Podobnie jak inne bezkręgowce, aby dalej rosnąć, musi jeść i zrzucać skórę, więc żywi się materią organiczną dostępną w glebie. Z każdym wylinką egzoszkieletu larwy wkraczają w nowy etap swojego cyklu życiowego. Larwa przechodzi przez wszystkie swoje fazy w maksymalnie 22 dni, w zależności od temperatury i dostępności pokarmu. Te nicienie preferują ciepłe środowiska i rosną szybciej w tych klimatach. Ostatnią wolno żyjącą larwą jest stadium 3 (L3), które kończy swoją drugą wylinkę. Gdy osiągnie ten punkt, jest w stanie zarazić swojego żywiciela – w tym przypadku psa.

Faza życia pasożyta 

 Aby rozpocząć inwazję, pasożyt ten musi dostać się do ciała psa. Aby to zrobić, to ma ​​dwie główne drogi: przez usta lub przez skórę. Najszybszym i najłatwiejszym sposobem zarażenia psów jest podanie doustne, ponieważ patogen po prostu podąża za układem pokarmowym aż do jelita i tam się zakotwicza. Jednak ten rodzaj nicieni ma „kartę atutową”, ponieważ może przebić skórę, aby dostać się do swojego żywiciela. Oznacza to, że samo chodzenie po obszarze zaatakowanym przez larwy L3 tego nicienia jest więcej niż wystarczające, aby zostać zarażonym. Jeśli pasożyt dostanie się do skóry, podąża drogą limfatyczną, co umożliwia mu łatwe dotarcie do serca. Z tego narządu przechodzi bezpośrednio do płuc, a stamtąd do obszaru jamy ustnej (tchawicy-gardła). W tym miejscu usta połkną go i kontynuuje swoją drogę do jelita. Proces ten trwa od 2 do 7 dni, więc pierwsze objawy infekcji nie są zbyt widoczne. W końcu larwa zakotwicza się w jelicie za pomocą haczyków w pysku. Tutaj zaczyna żywić się psią krwią. Wreszcie, kiedy dostaje całą potrzebną żywność, linieje po raz ostatni, aby osiągnąć dojrzałość płciową. W ten sposób jest w stanie łączyć się w pary i rozmnażać, wytwarzając jaja, które ponownie rozpoczną cykl.

Przyczyny tęgoryjców u psów

Jak wspomniano, ten pasożyt ma dwie główne drogi wejścia, jednak nie są one jedyne. U psów istnieją przypadki kliniczne, które wykazały, że ciąży matki mogą również przenosić tęgoryjce. Z tego powodu istnieją cztery główne drogi zakażenia u psów:

• Skóra (skóra): Cienki kontakt skóry z larwami nicieni.
• Doustnie (usta): Larwy pasożyta są spożywane bezpośrednio.
• Łożysko: Ciężarne matki mogą zarażać swoje szczenięta przez łożysko płodu.
< /ul>
• Karmienie piersią: Jeśli matka zostanie zarażona w okresie laktacji, może zarazić szczenięta poprzez mleko.
W zależności od drogi zakażenia infekcji, larwy mogą pozostać nieaktywne, co może oznaczać opóźnienie objawów.

Objawy tęgoryjców u psów

Objawy zakażenia tęgoryjcami u psów są zróżnicowane. Nasilenie objawów zwiększa się lub zmniejsza w zależności od liczby tęgoryjców zarażających żywiciela. Pierwsze oznaki infekcji są zwykle związane ze skórą. Powiemy Ci kilka:
• Zapalenie skóry: Podrażnienie skóry spowodowane wejściem pasożyta.
• Akantoza: Reakcja układ odpornościowy, który powoduje zgrubienie skóry.
• Rozcięcia: Małe rany na ciele psa.
• Obrzęk: Podobnie jak w przypadku ukąszenia komara. Składa się z powierzchownych stanów zapalnych, spowodowanych wejściem nicienia.
• Odkształcenie pazurów: Pasożyt może powodować deformację pazurów, gdy wnikanie przez obszar stóp.
Należy wziąć pod uwagę, że te objawy pojawiają się tylko wtedy, gdy larwa wnika przez skórę. Jeśli infekcja wystąpiła drogą doustną, objawy będą bezpośrednio związane z zaawansowaną infekcją.

Larwa w jelicie

Gdy larwa dotrze już do jelita, możemy znaleźć nieco bardziej agresywne przypadki. W tej fazie niektóre objawy są następujące:
• Ciemna biegunka
• Utrata masy ciała
• Niedokrwistość
• Szorstkie lub suche włosy
• Blade błony śluzowe
• Osłabienie lub niska aktywność
• Zapalenie jelit: Zapalenie jelita, obecność stolca z krwią lub bez
Ten stan chorobowy wynika z utraty krwi, spowodowanej działaniem tęgoryjców w jelicie psa. Dlatego infekcje u szczeniąt mogą być śmiertelne. Szacuje się, że każdy tęgoryjca może zassać do 0,1 mililitrów krwi dziennie. Ponieważ jest ich zwykle kilkaset, może prowadzić do ciężkiej anemii i być śmiertelne. Jeśli chodzi o dorosłe psy, ten stan nie będzie tak oczywisty i często pozostaje niezauważony. Jednak nie jest wskazane, aby przeoczyć niewielkie zmiany w zachowaniu psa, ponieważ stan może być powikłany wtórnymi infekcjami choroby.

Jak diagnozować tęgoryjce u psów

Tęgoryjec u psów może zostać zdiagnozowany tylko przez lekarza weterynarii, ponieważ konieczne jest wykonanie analizy kału, co pomaga sprawdzić, czy jaja tego nicienia są obecne w kał. Ta procedura jest najlepszym testem, aby sprawdzić, czy pies nie jest pasożytowany przez tęgoryjce lub inny bezkręgowiec. Weterynarz prawdopodobnie poprosi nawet o uzupełniające badania krwi. Robią to wyłącznie w celu weryfikacji stanu zdrowia pacjenta, ponieważ może to pomóc im dostrzec ciężkość niedokrwistości. Ponadto morfologia krwi ułatwia wykluczenie jakiegokolwiek innego stanu lub infekcji.

Leczenie

Pierwszym krokiem jestkorygowanie deficytu żywieniowego u pacjenta. Oznacza to bezpośrednie leczenie anemii i odwodnienia, które powoduje ta patologia. W zależności od przypadku konieczne może być podanie suplementów, a nawet wykonanie transfuzji krwi. Tylko lekarz weterynarii jest uprawniony do polecania najlepszego dostępnego leczenia. Po ustabilizowaniu się stanu pacjenta leczenie lekami przeciwrobaczymi jest kontynuowane w celu całkowitego wyeliminowania tęgoryjców z jelita psa. Oprócz tego leczenia konieczne może być zastosowanie antybiotyków w celu zwalczania ewentualnych infekcji bakteryjnych. Leki przeciwrobacze mogą być przepisywane w pojedynczych dawkach lub w dawkach wielokrotnych. Zależy to całkowicie od ciężkości przypadku i infekcji tęgoryjcem. Ponadto psy, które już miały tęgoryjce, budują odporność, więc zwykle nie wymagają agresywnego leczenia w kolejnych ekspozycjach na patogen.

Zapobieganie tęgoryjcom

Najlepszą rekomendacją jest regularne odrobaczanie swojego zwierzaka. Odrobacze zawierają leki zwalczające szeroką gamę pasożytów. W ten sposób zachowasz zdrowie swojego psa i unikniesz kilku wizyt u weterynarza. Pamiętaj też o zwróceniu szczególnej uwagi na szczenięta i ich mamę. Odrobacz swojego zwierzaka, gdy weterynarz Ci to każe. Jeśli zaobserwujesz dziwne lub nietypowe zachowanie, udaj się do profesjonalisty: tylko on jest przeszkolony, aby poświęcić Twojemu zwierzakowi tyle uwagi, ile potrzebuje.

Mój pies ma tęgoryjce, czy mogę je zdobyć?

Tak, można zarazić się tą infekcją od twojego psa. Ta patologia należy do grupy chorób zwanych odzwierzęcymi. Oznacza to, że może być przenoszony między ludźmi a zwierzętami, więc musisz być bardzo ostrożny. Podobnie jak u psów, larwy tego nicienia mogą przedostać się doustnie i przez skórę. U ludzi powodują prawie takie same objawy, jak u psów: anemię, osłabienie organizmu, biegunkę itp. Ponadto robak ten może powodować coś, co nazywa się larwą wędrującą, co odnosi się do przechodzenia nicieni przez skórę. Zarówno dla psów, jak i dla ludzi najlepszą obroną przed tęgoryjcem jest zawsze zapobieganie. Najlepiej odrobaczyć siebie i swoją rodzinę, jeśli pies w domu ma taki stan, aby uniknąć problemów w przyszłości. W razie potrzeby udaj się do lekarza lub weterynarza: zadbaj o siebie i opiekuj się nimi. Może Cię to zainteresować... Przeczytaj to w Moje zwierzęta Pasożyty u zwierząt domowych, które mogą powodować choroby Pasożyty nie tylko wpływają na psy i koty, ale mogą również wpływać na ludzi. Dziś powiemy Ci wszystko, co musisz wiedzieć o pasożytach u zwierząt domowych.