Siedlisko Dibatag (Gazela Clarka)

To jedyny gatunek w swoim rodzaju. Dzisiaj opowiemy Wam więcej o dibatag, który żyje na pustkowiach Somalii i Etiopii. Ostatnia aktualizacja: 13 czerwca 2019 r. Zwierzę, o którym dzisiaj porozmawiamy, to rzadkie stworzenie z Rogu Afryki. Czytaj dalej ten artykuł, aby dowiedzieć się o dibatag, jego środowisku i niektórych jego cechach!

Charakterystyka ogólna

Ten rzadki ssak (Ammodorcas clarkei) jest jedynym zwierzęciem w swoim rodzaju. Oznacza to, że jest to jedyny gatunek w swoim rodzaju i nie widzieliśmy jeszcze żadnego powiązanego podgatunku. Dibatag został po raz pierwszy odkryty przez brytyjskiego zoologa Michaela Oldfielda Thomasa. Może to osobny rodzaj, ale nadal jest ssakiem. Należy do rodziny Bovidae (kozy, owce itp.) i jej podrodziny Antilopinae. Do tej podrodziny należą wszystkie gatunki antylop i gazeli, które odkryliśmy. Dibitags mają fascynującą budowę fizyczną. Zarówno ich nogi, jak i szyja są wyjątkowo długie i cienkie. Mają średnią wysokość około 30 cali i mogą ważyć od 48 do 77 funtów. Większość ich futra jest szaro-brązowa, z wyjątkiem jaśniejszego koloru na ich spodzie i pośladkach. Kolejną z ich interesujących cech jest długi ogon,który może mieć do 14 cali długości. Ilekroć poruszają się szybko lub biegają, wskazuje to wprost. Ich rogi są krótkie i zakrzywione lekko do przodu i są cechą charakterystyczną dla samców tego gatunku.

Siedlisko dibataga

Preferowanym siedliskiem dibataga są tereny piaszczyste z dużą ilością ciernistych zarośli rozsianych po ziemi. Często przebywają w tego rodzaju miejscach i unikają skalistego terenu. Poza tym mają tam dostęp do wszystkich swoich potrzeb żywieniowych: pąków, liści i bylin. Zjadają również wszelkie kiełki ziół, na które natkną się w porze deszczowej. Mogą również stanąć na tylnych łapach, aby dotrzeć do najlepszych pąków i liści. Dibatagi nie tworzą dużych grup w swoim naturalnym środowisku. Rzadko zdarza się zobaczyć jeden większy niż pięć. Podczas gdy samce są na patrolu i zaznaczają terytorium, samice dbają o karmienie i ochronę swoich młodych.

Rozmieszczenie i ochrona

Do niedawna dibatagi żyły tylko w suchych regionach Etiopii i Somalii. Ale stopniowo susza, nadmierne polowania i niszczenie ich siedlisk zaczęły sprowadzać ich populację do niebezpiecznie niskiego poziomu. Mimo że są bardzo dobrzy w uciekaniu przed niebezpieczeństwem, ich populacja nadal spada. Poza tym nie ma nikogo w niewoli. Międzynarodowa Unia Ochrony Przyrody (IUCN) wymieniła ten gatunek jako „wrażliwy”. Może Cię zainteresować... Przeczytaj to w Moje zwierzęta Antylopa Saiga: gatunek na skraju wyginięcia Czy słyszałeś kiedyś o antylopie saiga? To fascynujące stworzenie, ale jest ekstremalnie zagrożone wyginięciem, a nie z tego, co myślisz. Le...