Różowy manta z Wielkiej Rafy Koralowej

Jedyną znaną na świecie różową mantę widziano po raz pierwszy w 2015 roku. Ta piękność, która nosi przydomek „inspektor Clouseau”, była widziana mniej niż 10 razy od tego czasu. Ostatnia aktualizacja: 09 czerwca 2020 r. Jedyna znana różowa manta pojawiła się niedawno w tym roku. Fotograf Kristian Laine sfotografował zwierzę podczas nurkowania w wodach w pobliżu wyspy Lady Elliot, najbardziej wysuniętej na południe rafy Wielkiej Rafy Koralowej w Australii. W bardzo krótkim czasie zdjęcia Laine'a stały się wirusowe w mediach społecznościowych, ożywiając ciekawość promienia. I nic dziwnego, biorąc pod uwagę, że naukowcy nie wiedzieli nawet o istnieniu zwierzęcia aż do jego pierwszego pojawienia się w 2015 roku . Słynna różowa manta należy do gatunku Mobula alfredi z rodziny Mobulidaed. Uznawany jest za drugi co do wielkości gatunek manty na świecie. To zwierzę otrzymało przydomek „inspektor Clouseau”, nawiązując do słynnego postać z serii Różowa Pantera.

Co wyjaśnia kolor manty?

Pigmenty karotenoidowe są odpowiedzialne za wiele różowych, pomarańczowych i żółtych kolorów, które spotykamy w świecie przyrody. I, przynajmniej w przypadku większości zwierząt, cząsteczki te muszą być pozyskiwane przez połykanie. Na przykład różowe flamingi uzyskują kolor z jedzenia małych skorupiaków. Mając to na uwadze, naukowcy początkowo wierzyli, że różowy promień manty uzyskał swój kolor w wyniku diety. Pigmenty karotenoidowe występujące w krewetkach i małżach odpowiadają za kolor piór.

Nowy wzór różowej manty jest czarno-różowy

Warto powiedzieć, że manty z rafy koralowej zazwyczaj występują w trzech kolorach. Należą do nich wszystkie czarne, wszystkie białe lub czarno-białe. W przypadku tej ostatniej odmiany, która jest najczęstsza, ryba ma czarny grzbiet i biały brzuch. Dlatego, patrząc z góry, ich ciemne plecy mieszają się z ciemniejszą wodą poniżej. A potem, widziane z dołu, ich jasne brzuchy wtapiają się w jasną, nasłonecznioną powierzchnię morza. Dlatego płaszczki z czarno-białym wzorem mają największą przewagę, jeśli chodzi o ochronę przed drapieżnikami, takimi jak rekiny.

Dlaczego kolor zwierząt ma znaczenie?

Ogólnie rzecz biorąc, kolorystyka odgrywa ważną rolę w różnych aspektach życia zwierząt. Tak jak wspomnieliśmy powyżej, może zapewniać wizualną ochronę przed drapieżnikami. Jednocześnie, przy wielu okazjach, kolor zwierzęcia może dostarczyć cennych informacji. Na przykład płeć zwierzęcia, stan fizyczny, dojrzałość lub dostępność do produkcji. Z tego powodu dobór naturalny ma tendencję do eliminowania wszelkich występujących aberracji. Jednak toto kilka przykładów, w których osobniki, a nawet całe populacje, charakteryzują się nieprawidłowym kolorem, takim jak różowy manta. Dzięki wzorowi kolorystycznemu zwierzę może przetrwać i rozmnażać się.

Czy więc kolorystyka różowej manty jest nienormalna?

Tak, to jest przykład jednej z różnorodnych aberracji kolorystycznych, które naukowcy odkryli w królestwie zwierząt. Chociaż ich nazewnictwo nie jest zgodne, istnieje ponad tuzin aberracji kolorystycznych. Należą do nich bielactwo, melanizm, leucyzm i erytryzm. Niewątpliwie ta ostatnia jest jedną z najrzadszych aberracji. Erytryzm odnosi się do stanu wybarwienia u zwierząt z nadmierną produkcją i osadzaniem się czerwonych i pomarańczowych pigmentów (erytroforów) o różnych odcieniach i stopniach intensywności.

Czy te aberracje dają zwierzętom jakąś korzyść?

Najczęstsze – osobniki melanistyczne, które są całkowicie czarne – mają przewagę termiczną. Wynika to z doskonałych zdolności termoregulacyjnych, które oferuje ciemny kolor ich ciała. Jednocześnie drapieżniki wywierają na nie mniejszą presję. Przypadki takie jak bielactwo i leucyzm – brak zabarwienia – są również powszechnymi anomaliami kolorystycznymi. Bez wątpienia osoby, które mają te aberracje w naturze, mają niższy wskaźnik przeżywalności. Nie ma dostępnych danych dotyczących korzyści z mechanizmów selektywnych lub termoregulacji erytryzmu. Eksperymenty z salamandrami (Plethodon cinereus) wykazały, że ptaki selektywnie unikają atakowania osobników z erytryką, które normalnie mają ten kolor.

Co wyjaśnia to zabarwienie?

Do tej pory trzy klasy chromatoforów miały wpływ na zabarwienie stworzeń morskich:

• Melanofory (komórki z brązowym lub czarnym pigmentem)
• Ksantofory ( komórki z żółtym i czerwonym pigmentem)
• Irydiofory (wytwarzają opalizujący i odblaskowy blask)

Często nieprawidłowe zabarwienie jest zwykle wynikiem mutacji genetycznych. Te mutacje wpływają na rozwój, dystrybucję chromatoforów lub produkcję pigmentów. Jednak identyfikacja genów, które są ważne dla transportu, odkładania i przetwarzania karotenoidów (czerwone zabarwienie) była trudna. Nie dotyczy to dobrze scharakteryzowanych genów zaangażowanych w ścieżki melanogenezy (czarne zabarwienie). W każdym razie do tej pory naukowcy nie doceniali adaptacyjnej ewolucji aberracji kolorystycznych stworzeń morskich. Badanie zjawiska odcieni czerwonawych wymaga dalszych badań. *Zdjęcie na okładce dzięki uprzejmości Kristiana Laine. To może Cię zainteresować ... Przeczytaj to w Moje zwierzęta Amazon Różowy suzowate: fascynująca Creature Amazoński różowy delfin rzeczny to fascynujące stworzenie, które zainspirowało wiele mitów, a także jest jednym z niewielu rodzajów delfinów, które żyją w...