Psy można rozpoznać po ich odchodach!

Dzięki postępowi technologicznemu naukowcy opracowali system, który poprzez analizę markerów genetycznych pozwala na identyfikację psów na podstawie ich kupy. Innymi słowy, możesz zidentyfikować psa, testując jego ruchy jelit. Ostatnia aktualizacja: 5 lipca 2019 r. Obecnie istnieje system, za pomocą którego psy można zidentyfikować na podstawie ich kału za pomocą testów genetycznych. Coraz więcej miast decyduje się na korzystanie z tego rodzaju systemu, aby spróbować położyć kres zagrożeniu dla zdrowia powodowanemu przez psie odchody pozostawione w miejscach publicznych. Dzisiaj wyjaśnimy, jak można zidentyfikować DNA psa na podstawie wypróżnień. Opowiemy również o kontrowersji wywołanej użyciem tej metody do sankcjonowania opiekunów psów.

Czy psy naprawdę można zidentyfikować po ich odchodach?

Mówiąc najprościej, psie odchody z pewnością zawierają informacje DNA o ich „producentu”. Możliwe jest wyizolowanie wspomnianych markerów w laboratorium z próbki kału. Następnie, mając te informacje i porównując z drugą próbką DNA, technicy laboratoryjni mogą potwierdzić, że kał kiedyś należał do konkretnego zwierzęcia. Oprócz identyfikacji źródła ten rodzaj analizy pozwala również naukowcom znaleźć pochodzenie bakterii obecnych w wodach gruntowych. Tak więc teraz można również potwierdzić obecność odpadów organicznych z psich odchodów w warstwach wodonośnych wód gruntowych. Ponieważ oprócz przyciągania owadów przenoszących choroby, kał rozpuszcza się podczas deszczu, a jego bakterie przenikają do podglebia. Po weryfikacji wiele powiatów zdecydowało się zaostrzyć przepisy przeciwko opiekunom, którzy nie zbierają odchodów swoich psów.

Grzywny za nieodbieranie psiego kału w USA

W USA, podobnie jak w większości krajów świata, sprzątanie po psie w miejscach publicznych jest jednym z Twoich obowiązków jako opiekuna psa. Zauważ, że analiza DNA może teraz zidentyfikować ludzi, którzy nie zbierają odchodów swojego psa. Co więcej, nieodebranie go będzie skutkować grzywnami i innymi sankcjami ekonomicznymi i/lub pracami społecznymi. Jednak nadal nie ma prawa ramowego na poziomie krajowym, które określa szczegóły dotyczące sankcji mających zastosowanie do nieodebrania kału. Każdy hrabstwo może swobodnie dyktować własne rozporządzenia i określać najbardziej odpowiednią wysokość grzywien. Kilka hrabstw zdecydowało się wdrożyć system analizy genetycznej, aby zidentyfikować psa na podstawie wypróżnień i usankcjonować swoich opiekunów, gdy go nie zgarną. Głównym celem jest egzekwowanie higieny oraz zapobieganie rozprzestrzenianiu się chorób i much. Procedura testowania jest tak prosta, jak pobranie próbki kału a następnie przeanalizowanie jego markerów genetycznych w celu zidentyfikowania pochodzenia zwierzęcego. Po zidentyfikowaniu przez kał funkcjonariusze przystąpiliby do nałożenia sankcji na właściciela psa za nie nabierając go. Oczywiście, aby ta metoda była opłacalna, konieczne jest utworzenie banku w każdym powiecie z próbkami genetycznymi psów i ich rejestracja. Wadą tego jest to, że nie zadziała, jeśli nie będzie materiału genetycznego, z którym można porównać próbki. Tak więc opiekunowie musieliby sprowadzić swoje psy na „dobrowolną” próbkę krwi. Z tego uzyskaliby swój indywidualny profil genetyczny. Następnie każdy właściciel otrzymuje identyfikator, który łączy z nim psa i rzekomo pomoże go zidentyfikować, jeśli kiedykolwiek się zgubi.

Kontrowersje dotyczące skuteczności i wykonalności testów genetycznych

Zgodnie z oczekiwaniami decyzja o zastosowaniu testów DNA do karania ludzi była źródłem kontrowersji od czasu jej wdrożenia. Od tego czasu tysiące ludzi otrzymało grzywny za niepodnoszenie. Analiza DNA jest nie tylko bardzo kosztowna, ale wiąże się również z wieloma innymi kosztami. Okręgi muszą wydać dodatkowe na próbki krwi i ślady materiału genetycznego, zanim psy zarejestrowane na ich terytorium będą mogły zostać zidentyfikowane. Jak wskazuje wielu ekspertów, jest to bardzo duża inwestycja jak na zabieg, który ma mało potwierdzony zwrot. Głównie dlatego, że procedura budzi wiele wątpliwości prawnych w odniesieniu do opieki nad pobranymi próbkami. Tak więc, aby zwiększyć jego wiarygodność, próbki, ich transport i przetwarzanie wymagałyby przeszkolonego oficera. Taki, który mógłby zapewnić bezbłędność procedury. Wymagałoby to jeszcze większych inwestycji. Ponadto ten system nie oferuje żadnych korzyści w przypadku konieczności lokalizowania zagubionych lub skradzionych zwierząt. Jak podkreślają eksperci, mikroczipy umożliwiłyby funkcjonariuszom identyfikację psich odchodów natychmiast po przeczytaniu kodu. Natomiast porównanie próbek genetycznych zajęłoby co najmniej dwa dni przed uzyskaniem wiarygodnych wyników. Może Cię to zainteresować... Przeczytaj to w Moje zwierzęta Pięć sposobów na rozwiązanie zaparć u psów Zaparcia u psów są często wynikiem złej, nieodpowiedniej diety i braku ruchu. Tutaj przedstawimy kilka rozwiązań dotyczących uregulowania...