Pasożyty jelitowe u szczeniąt i kociąt

Młode zwierzęta wymagają wiele uwagi, jeśli chodzi o ich żywienie, higienę, a także zapobieganie chorobom. Dzisiaj opowiemy Ci wszystko o pasożytach jelitowych u szczeniąt i kociąt.  Ostatnia aktualizacja: 08 listopada 2019 r. Pasożyty jelitowe u szczeniąt i kociąt są jedną z najczęstszych chorób. Dotyczy to zwłaszcza wczesnych etapów życia zwierzęcia. Szczenięta i kocięta znajdują się w trakcie swojego rozwoju. Aktywność komórkowa w ich ciałach jest bardzo aktywna, ponieważ ich mięśnie, organy i kości stają się silniejsze, aby przygotować się do dorosłego życia. Ich układ odpornościowy znajduje się w kluczowym momencie, ponieważ stanowi podstawę systemu obronnego organizmu. Ten intensywny metabolizm wymaga wzmocnionego odżywiania, szczególnie w odniesieniu do białek i zdrowych tłuszczów. Dlatego najlepiej oferować małym zwierzętom karmę specjalnie zaprojektowaną dla małych zwierząt. Proporcje odżywcze tej karmy różnią się od tych w karmach dla dorosłych psów. Ten etap rozwoju oznacza, że ​​we krwi młodych zwierząt krąży duża dostępność składników odżywczych. Obejmuje to witaminy, minerały, białka, węglowodany i tłuszcze. Ta rzeczywistość sprawia, że ​​szczenięta i koty są znacznie bardziej atrakcyjne dla pasożytów niż dorosłe zwierzęta.

Większa podatność na pasożyty jelitowe u szczeniąt i kociąt

Ciała szczeniąt i kociąt są bardziej podatne i łatwiejsze do zarażenia pasożytami. Po pierwsze, mechanizmy obronne tych młodych zwierząt nie są przygotowane na pobierają liczne mikroorganizmy ze środowiska zewnętrznego. Po drugie, młode zwierzęta mają małe ciała z małymi organami, które pasożyty łatwiej zaatakować i zatruć. Dlatego ważne jest, aby właściciele zwierząt wiedzieli, jak regularnie odrobaczać psy. Ważne jest również, aby wiedzieć, jak stosować te produkty odrobaczające. Wszystko to zapewni pozytywne rezultaty bez narażania zdrowia zwierząt.

Jakie są główne pasożyty jelitowe u szczeniąt i kociąt i jakie są ich objawy?

Pasożyty wewnętrzne u szczeniąt składają się z dwóch dużych grup: płazińców i glist.

Glisty

Są liczniejsze i dotykają głównie psów, kotów i ludzi. Mogą jednak również zarażać dzikie ssaki, gady, ptaki i gryzonie. Nazwa tych robaków nawiązuje do kształtu ich ciał. W przeciwieństwie do tasiemców i płazińców, glisty mają pulchne ciała, mimo że są mniejsze. Pomimo niewielkich rozmiarów, potrafią bardzo szybko się rozmnażać. Mogą migrować po całym ciele przez krwioobieg. W rezultacie mogą wpływać na różne narządy i powodować poważne uszkodzenia ciała. Najczęstsze glisty to robaki jelitowe. Ich nazwa techniczna to robaki Ascaris i zamieszkują wzdłuż błony śluzowej jelita cienkiego zarażonych zwierząt. Żyją wchłaniając składniki odżywcze, które wytwarza proces trawienia. Na początku ten związek pasożytniczy powoduje obrzęk jelit, którego główną konsekwencją jest przewlekła biegunka. Wtedy zwierzę zaczyna cierpieć na rosnący brak pożywienia. Główne objawy to ciężka i nagła utrata wagi, brak apetytu, osłabienie, wypadanie włosów i zmiany w strukturze sierści. Jednak inny pasożyt wewnętrzny, Toxocara, stanowi większe zagrożenie dla zdrowia dorosłych kotów i kociąt. Koci poniżej 6 miesiąca życia są szczególnie podatne na tę chorobę, lepiej znaną jako toksoplazmoza. Istnieje wysokie ryzyko przeniesienia tego pasożyta przez koty na ludzi, a zwłaszcza na dzieci. Dlatego toksokaroza (rozprzestrzenianie się choroby ze zwierząt na ludzi) jest uważana za chorobę odzwierzęcą wysokiego ryzyka w odniesieniu do zdrowia publicznego.

Płazińce i tasiemce

Tego rodzaju robaki mają cienki, płaski korpus jak wstążka i zwykle są dłuższe niż glisty. Ciała niektórych tasiemców mogą mierzyć nawet 6 metrów, zajmując całe jelito człowieka. W przeciwieństwie do glisty, tasiemce potrzebują żywiciela pośredniego. Dzięki temu ich larwy mogą rozwijać się i penetrować ciała kotów, psów i ludzi. Najczęstszymi żywicielami pośrednimi są pchły i kleszcze. Oznacza to, że leczenie musi być dwojakie, polegające na wyeliminowaniu zarówno pasożytów zewnętrznych, jak i wewnętrznych. Istnieją choroby, które wiążą się z masowym zanieczyszczeniem płazińcami, takimi jak Echinococcus. Ta choroba jest zaraźliwa dla ludzi, a rokowanie może być bardzo poważne. Na szczęście choroba występuje rzadko w Ameryce Północnej. Jest jednak bardziej powszechny, a nawet endemiczny w innych częściach świata, w tym w niektórych częściach Europy. Pasożyty jelitowe u szczeniąt i kociąt stanowią zagrożenie dla zdrowia zwierząt domowych i ich otoczenia. Dlatego niezwykle ważne jest, aby właściciele okresowo zabierali swoje futrzane dzieci do weterynarza. Co więcej, powinni koniecznie zastosować zabiegi wewnętrzne i zewnętrzne, aby zapobiegać i eliminować obecność pasożytów. Źródło głównego obrazu Hugo A. Quintero G Może Cię to zainteresować... Przeczytaj to w Moje zwierzęta Jak dać swoje Pigułki dla kota? Jaki jest najlepszy sposób podania pigułek dla kota? Pokażemy Ci cztery sposoby i możesz wybrać ten, który jest najlepszy dla Twojego kota.