Koń Przewalskiego: ostatni dziki koń

Zwierzęta należą do zagrożonego gatunku koni z Mongolii, Przewalskiego (Equus ferus przewalskii), nazwanego na cześć dziewiętnastego rosyjskiego podróżnika pułkownika Nikołaja Michajłowicza Przewalskiego. Ostatnia aktualizacja: 26 marca 2020 Niewiele osób wie o koniu Przewalskiego. Niemniej jednak to wciąż wyjątkowe zwierzę o wyjątkowym pochodzeniu i historii. Od tysięcy lat oswajamy i udomowiliśmy konie, powodując wyginięcie większości dzikich koni. Jednak koń Przewalskiego przetrwał na wolności do dziś i jest uważany za ostatniego dzikiego konia.

Ostatnie dzikie konie

Konie wyginęły w Ameryce tysiące lat temu. Niemniej jednak podczas hiszpańskiego podboju na kontynent przybyły różne rasy koni hiszpańskich. Równiny amerykańskie, na których nie ma dużych drapieżników, takich jak wilk, niedźwiedź czy duże koty, pozwoliły na jego rozmnażanie. Koń Przewalskiego jest również znany jako dziki koń mongolski. Mimo że był na skraju wyginięcia, dziś przetrwał jako jedyna rasa koni, której ludzie w ogóle nie udomowili. Fakt ten sprawia, że ​​jest to idealny model do badania zachowania koni. Naukowcy twierdzą, że jego temperament i struktura społeczna są prawdopodobnie bardzo podobne do przodków konia domowego. To samo w sobie daje wiele zastosowań dla etologii koni i naturalnego ujeżdżenia. Archeolodzy znaleźli skamieniałości ewolucyjnych przodków współczesnego konia w wielu częściach Ameryki Północnej. Niektóre badania mówią, że wyginęły około 10 000 lat temu.

Charakterystyka i zachowanie

W przeciwieństwie do koni domowych, dziki koń mongolski lub Przewalskiego ma wyraźną czaszkę, z wypukłym zamiast wklęsłego nosa. Koń ten ma solidną budowę, krótkie nogi i większą głowę w stosunku i proporcjach do ciała. Włosy na jego grzywie są proste i cienkie, a jego sierść może mieć żółte i ciemnobrązowe zabarwienie. Ponadto dorosłe konie tego gatunku mogą ważyć około 770 funtów i mogą mieć ponad 6,5 stopy długości. Konie Przewalskiego są bardzo towarzyskim gatunkiem, żyjącym w dużych stadach prowadzonych przez dominującego samca. Kiedy konie osiągną wiek dwóch lat, zwykle opuszczają grupę. Samice ostatecznie osiedlają się w innych stadach, a samce próbują odebrać władzę innym ogierom, zachęcając do wymiany genetycznej między członkami gatunku. Z charakterem konia Przewalskiego jest odważny i choć nie zaatakują bez powodu, to nie da się oswoić dzikich okazów. Jeśli chodzi o żerowanie, to gatunek ten żywi się głównie trawą, ponieważ żyje na łąkach. Jego głównym drapieżnikiem jest wilk, choć największym zagrożeniem jest człowiek i wpływ, jaki wywiera na siedlisko konia mongolskiego. Konie Przewalskiego to gatunek bardzo towarzyski, żyjący w dużych grupach, na czele z dominującym samcem.

Konserwacja koni Przewalskiego

W plejstocenie koń Przewalskiego mieszkał w Azji, a jego europejski odpowiednik, tarpan, w Europie. Ten gatunek jest odpowiedzialny za pochodzenie koni domowych. Przez tysiąclecia nie było żadnych zagrożeń, ale polowania i rywalizacja z żywym inwentarzem narażały ją na poważne niebezpieczeństwo. W rezultacie gatunek miał kiedyś kilka tysięcy żywych okazów, ale w ciągu zaledwie kilku lat pozostało tylko około 2000. W roku 1969 naukowcy zajmujący się zwierzętami zauważyli ostatniego dzikiego konia w stepy Mongolii. Rozpoczęto jednak pionierski projekt hodowlany, który zdołał zachęcić do rozmnażania gatunku. Konie mongolskie zostały ponownie wprowadzone w 1992 roku na prerie południowo-zachodniej Mongolii. Konie te doskonale przystosowały się do regionu Hustai, w którym kiedyś mieszkały. W rezultacie hodowla wolnych koni zakończyła się sukcesem. Obecnie w chronionym rezerwacie w węgierskim Parku Narodowym Hortobagy żyje nieco ponad 300 z 1900 dzikich koni Przewalskiego na świecie, więc ich liczebność znacznie wzrasta. Dzięki temu możemy obecnie ponownie zobaczyć dzikie konie na dzikich mongolskich stepach. Może Cię to zainteresować... Przeczytaj to w Moje zwierzęta Podkuwanie konia: jak to robić bezpiecznie Podkowy są ważną częścią dobrego samopoczucia udomowionych koni. Dziś powiemy Ci, jak bezpiecznie podkuwać konia.