Imprinting uratowanych zwierząt: szanse na przeżycie

Osoby ratujące dzikie zwierzęta powinny maksymalnie ograniczyć kontakt z nimi, a tym samym unikać przywiązania. W ten sposób zwierzęta mają większą szansę na reintegrację z naturą. Ostatnia aktualizacja: 22 czerwca 2020 r . Odcisk uratowanego zwierzęcia to załącznik, który pojawia się jako konsekwencja uratowania bardzo młodego dzikiego okazu. Chcesz dowiedzieć się więcej? Przyjrzyjmy się bliżej temu interesującemu tematowi poniżej.

Ratowanie dzikich zwierząt ma kluczowe znaczenie

Nowonarodzone ptaki lub ssaki to grupy zwierząt, w których może wystąpić odcisk. Kiedy te zwierzęta zostaną uratowane i nie zostaną podjęte żadne dalsze działania, przyjmą opiekuna jako swoją „matkę”, gdy zaczną rosnąć i będą mieć większą autonomię. Niemniej ratowanie fauny (zarówno dzikiej, jak i miejskiej) ma jednocześnie fundamentalne znaczenie dla ochrony gatunku. Nie tylko zapisuje się okaz, ale także uzyskuje ważne dane o gatunku. Na przykład:
  • Dane anatomiczne
  • Rozmieszczenie geograficzne
  • Drogi migracyjne
  • Główne choroby
  • Potencjalne zagrożenia i zagrożenia dla ich ochrona itp.
Jednak przywiązanie nie stanowi problemu w przypadku uratowanych zwierząt, które nie mogą wrócić do natury i muszą przebywać w ośrodku ochrony przyrody. W rezultacie rozwój powiązania między opiekunem a tymi nieuleczalnymi zwierzętami ułatwia trwałość i zarządzanie osobnikiem w ośrodku. Jeśli zwierzę ma szansę na powrót do natury, opiekun powinien zapewnić szereg działań zorientowanych na zaspokojenie jego potrzeb, nie powodując odcisku. W rezultacie to zapobiega drastycznemu zmniejszeniu szans zwierząt na przeżycie w ich naturalnym środowisku.

W jaki sposób uratowane zwierzęta docierają do ośrodków?

Tysiące gatunków docierają do dzikich zwierząt ośrodki rekonwalescencji lub ośrodki oceny i rehabilitacji każdego roku. Mogą one należeć do dowolnej grupy zwierząt, od stawonogów, takich jak pająki, po ssaki, takie jak niedźwiedzie. Powody, dla których zwierzę może trafić do takiego ośrodka, są różne:
  • Zwierzęta ranne w wyniku uderzenia i ucieczki, zderzenia z ptasią linią wysokiego napięcia lub chorób ograniczających mobilność
  • Skonfiskowane gatunki na lotniskach lub w innych zwyczajach wynikających z nielegalnego handlu zwierzętami
  • Funa miejska (wróble, jerzyki, kowale) uratowana przez obywateli
  • Porzucenie egzotycznych gatunków przez nieodpowiedzialnych właścicieli
  • Swobodnie wędrujące egzotyczne gatunki schwytane przez leśniczych lub przeszkolony personel
Jak widać, zwierzę może trafić do centrum odnowy z wielu różnych powodów. W większości przypadków zwierzęta były wykorzystywane przez nielegalny handel gatunkami. Zazwyczaj jednak pochodzą one z innych krajów, co praktycznie uniemożliwia ich powrót do miejsca pochodzenia. Ponadto rzadko przeżywają podróż, w której podróżowali w złych warunkach.

Zarządzanie dziką przyrodą

Zwykle zwierzęta należące do inwazyjnych gatunków egzotycznych, które nie dotarły do ​​ośrodka, będą systematycznie otrzymywać eutanazja. Jest to procedura, która następuje, ponieważ wymaga tego prawo. Z drugiej strony zwierzęta te stanowią poważne zagrożenie dla rodzimej fauny i flory. Jednak zwierzęta, które przybywają po zajęciu (tj. przechwyceniu przez funkcjonariuszy organów ścigania w urzędzie celnym) zwykle pozostają w ośrodkach ratunkowych przez lata, aż do zakończenia procesu. Zazwyczaj wiąże się to z eutanazją zwierząt. Z drugiej strony, gdy gatunki należące do rodzimej fauny przybywają do ośrodków, obowiązuje inny protokół:
  • Jeśli zwierzę jest zdrowy i nie przedstawia żadnych nienormalnych stanów, opiekunowie przywrócą je do natury.
  • Wręcz przeciwnie, jeśli cierpi na jakąkolwiek patologię, traumę, lub jeśli jest jeszcze bardzo młody, pozostanie na centrum aż do całkowitego wyzdrowienia. W rezultacie personel przystąpi do wypuszczania zwierzęcia do jego naturalnego środowiska lub środowiska.
  • Jeśli zwierzę, które przybywa, cierpi na jakiś rodzaj choroba, która klasyfikuje ją jako „nieuleczalną”, pozostanie w centrum do końca życia. Zazwyczaj bierze udział w programach badawczych, takich jak rozmnażanie w niewoli.

Problemy z odciskaniem uratowanych zwierząt

W wielu przypadkach zwierzęta, które docierają do ośrodków ratowniczych, są zwykle bardzo młode . Dlatego muszą być karmione butelką (jeśli są ssakami) lub specjalną owsianką w zależności od gatunku (jeśli są ptakami). W takich sytuacjach najlepiej jest trzymać zwierzęta razem z osobnikami tego samego gatunku iw tym samym wieku, gdy tylko jest to możliwe. Z drugiej strony opiekunowie powinni jak najszybciej zacząć podawać im pokarm stały. Pomieszczenie zwierzęcia również musi być odpowiednie. Dlatego kiedy dorosną, opiekun musi przestawić je do specjalnych klatek (dla ptaków) lub większych wybiegów (w przypadku ssaków). Podobnie zwierzęta muszą nauczyć się znajdować pożywienie, zwłaszcza gatunki mięsożerne. Dlatego ci ostatni będą musieli doskonalić swoją strategię polowania w centrum. Jeśli nie zostanie to zrobione prawidłowo lub w sposób podobny do opisanego powyżej, uratowane zwierzęta mogą nie zostać wypuszczone z kilku powodów.
  • Prawdopodobnie nie będą się bać ludzi (co może narazić ich na niebezpieczeństwo, jeśli sprzedawca podejdzie, aby ich schwytać i sprzedać, ponieważ nie uciekną)
  • Nie będą wiedzieć, jak odnosić się do własnego gatunku
  • Opiekunowie nie będą w stanie ich całkowicie zrehabilitować
  • Cały czas, wysiłek i zasoby ekonomiczne < strong>nie byłoby tego warte.
Podsumowując, ratowanie zwierząt to szlachetny (i odważny) akt. Jednak ważne jest, abyśmy pamiętali, jak bardzo możemy zagrozić przetrwaniu zwierzęcia, jeśli nie weźmiemy pod uwagę ważnych czynników, takich jak odciski uratowanego zwierzęcia. Może Cię to zainteresować... Przeczytaj to w Moje zwierzęta Odkryj, czym jest sanktuarium dla zwierząt i jak pomóc Sanktuarium dla zwierząt to stałe schronienie dla zwierząt, które zostały uratowane z nadużyć. Dowiedz się o nich i jak pomóc w tej sztuce...

Komentarze

Popularne posty z tego bloga

Co powinienem zrobić, gdy mój pies nie pozwala mi umyć zębów?

Biegunka u małych przeżuwaczy

Płaszczak