Główne cechy kajmana żakarego

Kajman żakare należy do rzędu Crocodilia i jest spokrewniony z krokodylami i gawialami. Przeczytaj więcej o tych gigantycznych stworzeniach z Ameryki Południowej w dzisiejszym artykule. Ostatnia aktualizacja: 21 września 2019 r. Kajman Jacare to gatunek kajmana, który pochodzi z Ameryki Południowej. Należy do rodziny Alligatoridae i rzędu Crocodilia i jest spokrewniona zarówno z krokodylami, jak i gawialami.

Główne cechy charakterystyczne kajmana żakare

Naukowa nazwa kajmana żakare to Caiman Yacare, ale występuje również pod wieloma innymi nazwami. Na przykład kajman paragwajski, kajman paranha, kajman czerwony i kajman okularowy. Gatunek ten ma długą i wąską głowę, z węższym na końcu pyskiem. Skóra pokrywająca ściśnięte ciało tego zwierzęcia jest praktycznie nieprzepuszczalna. Kolejną interesującą cechą jest muskularny ogon, który posiada ten gatunek. Jeśli chodzi o kolorystykę kajmana Dżakare, różni się on między młodzieżą a dorosłymi. Młodsze kajmany żakare mają oliwkowy odcień z czarniawymi plamami. W tym samym czasie dorośli mają na plecach czarniawy kolor. Samce mogą osiągnąć nawet 7,5 stopy, chociaż istnieją rejestry kajmanów jacare osiągających do 10 stóp długości. Jeśli chodzi o okres godowy, samce wykonują taniec, w którym wykonują piruety w wodzie. Mają bardzo specyficzny rytuał, który odbywa się w miesiącach letnich. Samce, którym udało się zaimponować samicom, mogą podejść do nich po tańcu. Jeśli chodzi o rozmnażanie, kajmany żakare zwykle rodzą młode między grudniem a kwietniem. Umieszczają je w gnieździe, które sami zbudowali z odpadów organicznych i znalezionych materiałów. Gniazda te mają średnicę około 50 cali.

Siedlisko i rozmieszczenie

Obecnie gatunek ten występuje w różnych krajach Ameryki Południowej, w tym w Argentynie, Boliwii, Brazylii i Paragwaju. Kajmany, takie jak krokodyle i gawiale, zawsze kojarzą się z wodą. Dlatego wśród różnych miejsc, w których możemy znaleźć kajmany dżakare, wolą czystą wodę rzek, ujścia rzek i jezior. Jednocześnie lubią się także leżeć na słońcu nad brzegiem rzek i ujść rzek. W Brazylii żyją spokojnie obok kapibary – największego żywego gryzonia na świecie.

Stan ochrony kajmanów żakare

Kajman żakare należy do kategorii najmniejszej troski, jeśli chodzi o ochronę. Obecnie eksperci nie są świadomi, ile osobników istnieje wśród populacji kajmanów Dżakare. Największe zagrożenie stanowili kłusownicy, którzy polują na ten gatunek dla jego skóry, i tak jest do dziś. W latach 70. populacja kajmanów żakareńskich była ułamkiem tego, czym jest dzisiaj. Wynikało to zasadniczo z ukradkowych polowań i nielegalnego handlu. W XIX i na początku XX wieku młode kajmany dżakare były cennym przedmiotem polowań ze względu na skórę wydobywaną z ich skóry. Jednak ekolodzy uznali ją następnie za gatunek chroniony.

Strategie ochrony

Rządy opracowały różne strategie ochrony, aby wesprzeć odbudowę tego gatunku. Jedną z proponowanych opcji, która uwzględnia naturalne ekosystemy, jest sugerowanie wykorzystania dzikich gatunków zwierząt. W tym celu zaproponowali strategie biznesowe, które wiążą się z korzyścią komercyjną i stymulują populację Jacare w celu zachowania gatunku.

Ranczing

Kraje takie jak Argentyna opracowały strategie ochrony gatunków, takie jak „Projekt Jacare”. Celem jest tu hodowla jaj i zrównoważone wykorzystanie mokradeł hrabstwa. Jednocześnie przedsięwzięcia te wspierają lokalny handel, taki jak rolnictwo i połów skorupiaków. Hodowla jaj polega na pozyskiwaniu jaj, które te zwierzęta złożyły w naturze. Chodzi o to, aby zebrać je wcześnie lub później, w zależności od używanego systemu. Następnie hodowcy sztucznie inkubują jaja i hodują młode gady w kontrolowanym środowisku. Proces ten pomaga zapobiec jednemu z krytycznych czynników, ponieważ ten gatunek z rzędu Crocodilia doświadcza wysokiego wskaźnika śmiertelności embrionalnej. Ponadto te, które istnieją, cierpią z powodu poważnej grabieży w pierwszym roku życia. Jednocześnie ci młodzi mogą również zapadać na choroby stresowe. Są one odpowiedzią na niskie temperatury w pierwszym roku życia, a także na zalanie ich gniazd. Kiedy młodzież staje się stosunkowo duża, hodowcy zwracają ją naturze. W ten sposób wypuszczają większą liczbę tych gadów w regionach o najniższym zagęszczeniu.

Czynniki negatywne

Ponadto, poza innymi środkami, ważna jest również ochrona obszarów, na których te zwierzęta budują swoje gniazda. Eksperci zaobserwowali, że samice porzucają swoje gniazda z powodu różnych zaburzeń powodowanych przez ludzi. Zaburzenia te mogą obejmować bezpośrednią obecność człowieka lub inne problemy wynikające z interwencji człowieka. Na przykład utrata siedlisk spowodowana kanałami ujść rzek, powodująca wysychanie wilgotnych obszarów. Podczas gdy kajman Dżakare był kiedyś w niebezpieczeństwie jakiś czas temu, tak już nie jest. Dzięki środkom ochronnym nie są już zagrożone wyginięciem. Może Cię to zainteresować... Przeczytaj to w Moje zwierzęta Brazylijski tapir: kuzyn nosorożca W tym artykule opowiemy Ci wszystko o brazylijskim tapirze. Wyglądają bardziej jak antylopy lub dziki, ale nosorożce są ich prawdziwymi krewnymi...