Dowiedz się, które zwierzęta używają echolacji

Dzięki emisji dźwięków i późniejszej interpretacji echa, które emitują na pobliskie przedmioty, zwierzęta posiadające echolokację są w stanie orientować się w powietrzu, w ciemności i w morzu. Ostatnia aktualizacja: 3 maja 2021 r. Czy zastanawiałeś się kiedyś, jak niektóre zwierzęta lokują się w morzu lub na niebie? Kilku naukowców zadało sobie to samo pytanie przed wymyśleniem terminu echolokacja. Dzisiaj opowiemy, które zwierzęta używają echolokacji i jak to działa.

Echolokacja: technika interpretacji otoczenia

Echolokacja to specyficzna umiejętność, której niektóre zwierzęta używają do poznawania otoczenia, identyfikowania niebezpieczeństw i znajdowania zdobyczy. Termin ten został po raz pierwszy użyty w 1938 roku, po kilku badaniach nietoperzy. Warto zauważyć, że nie wszystkie nietoperze z rodziny Chiroptera wykorzystują ten mechanizm. Delfiny, kaszaloty (oba walenie) i niektóre ptaki, takie jak jerzyk, salangana i guacharo, również używają echolokacji. Statki i łodzie podwodne polegają na tej zasadzie podczas nawigacji. Echolokacja jest łatwa do zrozumienia. Weźmy na przykład nietoperza, który ma bardzo słaby wzrok i poluje nocą. Dzięki temu mechanizmowi może znaleźć pożywienie, a także ominąć różne przeszkody, takie jak drzewo lub drapieżnik. Dzięki temu systemowi lokalizacji będzie wiedział, jak daleko jest od obiektu. Skąd to wie? Oblicza opóźnienie między wyemitowaniem sygnału a ponownym jego odebraniem. Ale oczywiście to znacznie więcej. Ponieważ w celu odszyfrowania tej wiadomości zwierzęta muszą mieć specjalne cechy anatomiczne. W przypadku nietoperzy ich uszy są umieszczone w pewnej odległości od siebie. To pozwala im lepiej zrozumieć, co się wokół nich dzieje.

Echolokacja u delfinów

Innym najbardziej znanym przykładem echolokacji jest ta, którą wykonują delfiny (i kaszaloty). W tym przypadku robią to, emitując szereg dźwięków, które przemieszczają się w wodzie. Dzięki temu uzyskują wiele informacji o swoim otoczeniu. Poprzez impulsy dźwiękowe – zwane kliknięciami – o wysokiej lub niskiej częstotliwości, delfin może znaleźć swoją ofiarę, a także spotkać się ze swoimi kongenerami. Aby to zrobić, oczywiście potrzebują wrażliwego słyszenia kierunkowego i najwyższej inteligencji. Jeśli przeanalizujemy fizjonomię tego walenia, zobaczymy, że ma on warstwę tłustego tłuszczu po bokach głowy i żuchwy, co pozwala mu odbierać echa. Kiedy delfin pływa, porusza swoją czaszką na boki, w górę iw dół. W ten sposób „skanuje” swoje otoczenie.

A co z ptakami?

Chociaż dwoma najbardziej znanymi przypadkami echolokacji są nietoperz i delfin, niektóre ptaki również nauczyły się ta technika orientowania się. Jerzyk jest podobny do jaskółki (choć nie są spokrewnione) i był w stanie rozwinąć mechanizm, który pozwala mu wiedzieć, gdzie jest w ciemności, gdy śpi w jaskiniach. Podgatunek Wysp Cooka wykorzystuje echolokację poza norą, z której wyłania się w nocy, aby uzyskać pożywienie. Papuaski jerzyk jest rodzimym ptakiem Nowej Gwinei zdolnym do echolokacji podczas lotu poza jego schronieniem. Różni się również od innych gatunków, ponieważ emituje pojedyncze kliknięcia, a nie podwójne, jak ma to miejsce w przypadku krewnych z rodzaju Aerodramus. Wreszcie, guácharos, czyli ptaki oleiste, są owocożerne i prowadzą nocny tryb życia. Wykorzystują echolokację do nawigacji w warunkach słabej widoczności. Wraz ze świetnym węchem mogą żywić się owocami, zanim wzejdzie słońce. W ciągu dnia ukrywają się w głębokich jaskiniach i po przebudzeniu aktywują specjalny GPS, który zawiera kliknięcia o wysokiej częstotliwości słyszalne dla ludzi. Może Cię to zainteresować. .. Przeczytaj to w Moje zwierzęta Ciekawe fakty na temat narwala : pływającego giganta Arktyki Narwal to wielki waleń wyróżnia się ogromnym kłam, którego używa do echolokacji, obrony, przebijania lodu i wykrywania zdobyczy.