Dorsz atlantycki: charakterystyka i reprodukcja

Dorsz atlantycki, jak sama nazwa wskazuje, zamieszkuje lodowate wody Oceanu Atlantyckiego. Te drapieżniki dna morskiego mogą osiągnąć nawet sześć stóp długości i żyć ponad 20 lat. Ostatnia aktualizacja: 17 sierpnia 2019 r. Dorsz atlantycki to gatunek ryby morskiej. Ludzie znają je również jako dorsz norweski. Zamieszkują głównie wybrzeża północno-wschodniej Ameryki Północnej i Grenlandii, a także wody Oceanu Atlantyckiego w pobliżu Islandii i Morza Północnego. Warto zauważyć, że dorsz atlantycki może żyć ponad 20 lat w swoim naturalnym środowisku. Podobnie średni rozmiar dorosłego dorsza wynosi 4 stopy, chociaż istnieją zapisy o okazach o długości około 6 stóp. Jedną z najważniejszych cech tego gatunku jest kształt płetw grzbietowych. To zwierzę jest jednym z nielicznych w oceanie, które ma trzy i dwie płetwy odbytowe. Jest to struktura, która pozwala im poruszać się stabilnie i ostrożnie, ponieważ jest to konieczne w zamieszkiwanych przez nią regionach. Nie wszystkie dorsze są tego samego koloru, chociaż wszystkie należą do tego samego gatunku. Gatunek zamieszkujący wody z gęstszymi glonami ma zwykle kolor skóry od piaskowej czerwieni do zielonkawoszarego. Wręcz przeciwnie, dorsze żyjące na dnie morskim, na większych głębokościach i w zimniejszych wodach są zwykle koloru jasnoszarego. W każdym razie wszystkie dorsze mają ciemniejszy kolor wzdłuż kręgosłupa niż na brzuchu, gdzie zwykle są jaśniejsze.

Siedlisko

Dorsz atlantycki zwykle żyje w pobliżu dna morskiego, w dość szerokiej gamie siedlisk. Od wybrzeża do szelfu kontynentalnego zwierzę to znajduje się na głębokości do 2000 stóp w wodach przybrzeżnych. Dorsze występują również na otwartym morzu, w wodach o temperaturze od 32 do 60 stopni Fahrenheita. Te ryby osiągają wiek rozrodczy między drugim a trzecim rokiem życia. Istnieją jednak dane o populacjach żyjących dalej na północ. Dojrzałość płciową osiągają zwykle między piątym a siódmym rokiem życia. Według niektórych badań dorsz osiąga dojrzałość płciową znacznie wcześniej niż 50 lat temu. Ponadto są również mniejsze.

Zwyczania reprodukcyjne dorsza atlantyckiego

Nie ma zbyt wielu informacji o zachowaniach reprodukcyjnych dorsza. Do tej pory informacje zebrane przez naukowców pokazują zachowanie, które nie jest całkowicie jednolite wśród każdego rodzaju dorsza. Wspólną cechą zachowań rozrodczych wszystkich typów jest wydawanie dźwięków przez samce. Dorsz ma silne mięśnie perkusyjne, dzięki którym tworzy muzykę. Znajdują się w pobliżu pęcherza pławnego. Mimo że te mięśnie występują zarówno u samców, jak iu samic, tylko samce używają ich do celów reprodukcyjnych. Badanie tych wzorców dźwiękowych pozwoliło naukowcom ustalić, że samce o silniejszych dźwiękach to zazwyczaj ci, którzy z powodzeniem łączą się w pary. Im większa ryba, tym większe i silniejsze są jej mięśnie perkusyjne i tym atrakcyjniejsza dla samicy.

Dorsz atlantycki

Z badań dotyczących zachowania dorsza wynika, że ​​to samice wybierają partnera w okresie godowym. Z tego powodu samce pływają w kółko wokół samic, emitując swoje dźwięki. Ponadto zwykle wykazują między sobą agresywne zachowanie, aby wykazać wyższość. Niestety wpływ człowieka na ocean poważnie wpłynął na populację dorsza. Zanieczyszczenia dźwiękowe wytwarzane przez eksploatację dna morskiego uniemożliwiają prawidłowy rezonans wzorców dźwiękowych dorsza. W konsekwencji wzorce reprodukcyjne są obecnie niezrównoważone.

Migracja

Dorsz atlantycki to zwierzęta wędrowne. Przenoszą się do ciepłych wód, gdy nadejdzie pora rozmnażania. Dorsz może rozmnażać się o każdej porze roku, ale zwykle robi to w cieplejszych wodach późną zimą i wczesną wiosną. Zbiorowiska dorsza atlantyckiego są hierarchiczne według wielkości. Prawdopodobnie dlatego, że ich wielkość jest bezpośrednio związana z ich wiekiem. Większe społeczności często mają przywódców, którzy prowadzą grupę na trasie migracji. Niektórzy biolodzy sugerują nawet, że młode dorsze uczą się tras migracji od starszych ryb. Do takiego wniosku doszli obserwując społeczności, które straciły większość swoich starych ryb, a co za tym idzie, swoich przywódców. W tych społecznościach szlaki migracji uległy znacznej zmianie. Dorsz atlantycki jest obecnie oznaczony jako zagrożony na Czerwonej Liście Zagrożonych Gatunków IUCN. Może Cię to zainteresować... Przeczytaj to w Moje zwierzęta Fauna Wielkiej Rafy Koralowej Jest wiele zagrożone gatunki żyjące w tym ekosystemie. Jego 1600 kilometrów jest prawnie chronionych.