Czy czarne koty naprawdę mają pecha?

Gdzie i kiedy zaczął się przesąd, który prawie doprowadził do zniknięcia ciemnych kotów? Ostatnia aktualizacja: 17 marca 2018 r. Chcesz wiedzieć, dlaczego czarne koty kojarzą się z pechem? Jeśli jesteś ciekaw, nie wahaj się czytać dalej .

Czarne koty w czasach starożytnych

Aby rozpocząć naszą historię, musimy cofnąć się w czasie kilka wieków wstecz. Dokładniej: do starożytnego Egiptu. Od tego czasu koty są doskonałymi towarzyszami domowymi. Egipcjanie kochali koty, ponieważ pomogli zwalczyć plagi szczurów. W rzeczywistości Egipcjanie czcili boginię o imieniu Bastet. Miała kształt kota. Jeśli ktoś odważył się zabić kota, był skazywany na śmierć. Faraonów często chowano ze swoimi kotami. Zajmowali nawet doniosłe miejsce na cmentarzach królewskich. Na przykład: Dolina Królów Luksoru. Najprawdopodobniej było kilka hieroglifów z kotami w pobliżu monarchów. Grecy chcieli odtworzyć wiele egipskich zwyczajów. Dlatego zabrali kilka czarnych kotów z powrotem do swojego kraju. Tak na początku przybyli do Europy i oczywiście rozprzestrzenili się po całym kontynencie. Od tego momentu historia zaczęła się zmieniać.

Dlaczego czarne koty są uważane za pecha?

Kontynuujemy naszą podróż w czasie, ale czas wraca do średniowiecza. W tym momencie Kościół katolicki był już bardzo potężną jednostką i podejmował decyzje, które miały wielki wpływ na społeczeństwo. Pod koniec XII wiekuwe Francji rozpoczął się proces znany jako „Inkwizycja”, w ramach którego różne sądy były odpowiedzialne za identyfikowanie czarów i herezji. Wiele samotnych i tajemniczych kobiet było prześladowanych jako czarownice. Tam na stosie palono miejsce przeznaczenia. W ten sam sposób zaczęły ścigać ciemne koty, podejrzewając, że były wykorzystywane przez te kobiety do uprawiania czarów i rzucania złych zaklęć. W rzeczywistości koty były bardzo powściągliwe i nieśmiałe i chowały się przed ludźmi, w przeciwieństwie do psów, które szukały schronienia i jedzenia w różnych domach. Mówiono wtedy, że koty były w rzeczywistości zakamuflowanymi czarownicami, które zabrały postaci zwierzęcia. W ten sposób nie mogły zostać uwięzione w nocy i mogły bez problemu wykonywać swoje zaklęcia.

Czarne koty i zaraza

Pierwszy dokument, w którym czarne koty są bezpośrednio związane z czarami i herezją, powstał w XIII wieku. W dokumencie Papież Grzegorz IX wskazał, że czarne koty były kojarzone z diabłem. Dlatego społeczeństwo zaczęło się ich bać i oczywiście próbowało je eksterminować w taki sam sposób, jak w przypadku czarownic: używając tortury i ogień. Ponieważ populacja kotów znacznie się zmniejszyła, szybko pojawiła się proliferacja szczurów, a wraz z nią duże ilości chorób i śmierci. Czarna lub dymienicza dżuma unicestwiła ponad 25 milionów ludzi w Europie na trzy długie lata. W tamtym czasie nie było powszechnie wiadomo, że przyczyną transmisji był pasożyt obecny u szczurów. Ponieważ koty są urodzonymi łowcami gryzoni, były związane z epidemią. Tak więc ubój tych zwierząt prawie spowodował ich zniknięcie w 1400 roku. Ludzie nie wiedzieli, że im mniej kotów, tym więcej szczurów i zarazy.

Więcej przesądów o czarnych kotach

Jedna z najbardziej rozpowszechnionych legend o rzekomym pechu związanym z czarnymi kotami powstała w angielskim hrabstwie Lincolnshire. Był rok 1560, kiedy mężczyzna i jego syn szli nocą ulicą i spotkali ciemnowłosego kota. Kiedy zwierzę ukryło się w kącie, mężczyzna rzucał w nie kamieniami, aby się w nie starać. Zraniony i bezradny kot pobiegł do domu kobiety, która mieszkała samotnie i była podejrzana o bycie czarownicą. Następnego dnia zobaczyli starą kobietę pokrytą ranami i siniakami i „przyszli do wniosek”, że poprzedniego wieczoru przybrała postać kota. W Hiszpanii panuje obecnie przekonanie, że przejście czarnego kota to znak, że stanie się coś złego. Są one również często związane z obchodami Halloween.