Charakterystyka węgorza – czy powinniśmy się go bać?

Węgorz to jeden z najstarszych gatunków, który podczas tarła rezygnuje z życia. To zwierzę ma zwykle 7 stóp długości. Ostatnia aktualizacja: 19 lutego 2021 r. Węgorza można dość łatwo zidentyfikować, ponieważ wygląda jak pływający wąż, który krąży w rzekach i morzach. Niektóre z nich mogą z łatwością skrzywdzić inne zwierzę ze względu na ich zdolność do porażenia prądem. Dowiedz się o nich wszystkiego w tym artykule.

Ogólna charakterystyka węgorza

Rodzina węgorzy składa się z ryb zamieszkujących zarówno zbiorniki słodkowodne, jak i słonowodne (euryhalinowe). Są one rozmieszczone zarówno w wodach tropikalnych, jak i umiarkowanych Pacyfiku i Atlantyku. Te zwierzęta sięgają czasów prehistorycznych, a ludzie znaleźli skamieliny, które ich zdaniem mają około 20 milionów lat. Główną cechą tych ryb jest ich wydłużone ciało, które mierzy od około 30 do 80 cali. Zwróć uwagę, że samice są większe, a ich skóra pokryta jest wydzieliną śluzową, która sprawia, że ​​są śliskie. Ponadto węgorze mają zielonkawobrązowe, prawie czarne, mikroskopijne łuski, a brzuch żółty lub biały. Za głową znajdują się dwie małe płetwy.

Dość szokujące zwierzę

Te zwierzęta mogą przebyć ponad 2600 mil, aby złożyć tarło w morzu – w przeciwieństwie do łososia, który składa jaja tylko w rzekach. Gdy znajdą się w miejscu, które spełnia określone cechy (do 1640 stóp głębokości i około 60°F), rozmnażają się i umierają po kopulacji i złożeniu jaj. Następnie jaja wylęgają się kilka dni później i poruszają się przez prądy morskie, aby ponownie dotrzeć do koryta rzeki. Dotarcie do nowego domu zajmuje im do czterech lat. W kontakcie ze słodką wodą przechodzą metamorfozę, która przekształca je w węgorze. Ciekawym faktem jest to, że osobniki będą płci męskiej lub żeńskiej, w zależności od zasolenia wody (mężczyźni, jeśli woda jest bardziej słona). Węgorz jest wszystkożerny, ale żywi się głównie małymi rybami, skorupiakami, mięczakami, robakami i owadami.

Węgorz europejski

Jest to jeden z najpopularniejszych gatunków węgorzy i powszechny na północnym Atlantyku i morzach europejskich. Co więcej, to zwierzę mierzy do około 50 cali i waży około 16 funtów; nie ma kolców, a dolna szczęka jest dłuższa niż górna. Ma rodzaj płetwy, która biegnie od odbytu do środka pleców. Przybywają do Morza Sargassowego, aby rozmnażać się pod koniec zimy. Larwy przebywają tam przez dziesięć miesięcy, a następnie podróżują do wybrzeży Europy z prądami Zatoki Perskiej. Następnie wracają do morza w wieku dorosłym i w tym czasie nie jedzą.

Węgorz północnoamerykański

Ta wędrowna ryba zamieszkuje wschodnie wybrzeże Ameryki Północnej i ma smukłe ciało pokryte warstwą śluzu. Płetwy węgorza amerykańskiego są połączone ze sobą, tak jak u jego europejskiego krewnego. Ich ciała mają kilka kolorów, takich jak żółty, zielony, jasnoszary, brązowy lub oliwkowozielony, ale brzuch jest zawsze jaśniejszy niż z tyłu. Zabarwienie zależy od tonu wody, w której żyją. Podróżują do oceanu, aby się rozmnażać, a samice składają do czterech milionów pływających jaj i umierają po całej tej pracy. Wylęganie odbywa się około dziesięć tygodni później, a larwy podróżują do systemów słodkowodnych, takich jak Rzeka Hudson i Zatoka Chesapeake dojrzeją.

Węgorz elektryczny

To zwierzę nie jest bezpośrednim krewnym innych węgorzy, ale ma pewne cechy fizyczne. Mają długie, zielonkawe ciało i usta pokryte zębami, na przykład dolną szczękę, która jest bardziej widoczna niż górna. Ponadto węgorz elektryczny może emitować wstrząsy do 850 woltów dzięki specjalnym ogniwom. Ma to na celu polowanie na swoją zdobycz, samoobronę, a nawet komunikację z innymi przedstawicielami swojego gatunku – może utrzymywać szok przez minutę. Wreszcie ten rodzaj „węgorza” zamieszkuje dorzecza Amazonki i Orinoko w Ameryce Południowej i preferuje spokojne tereny o bagnistych glebach. Największe znane okazy mierzyły około 98 cali i ważyły ​​ponad 40 funtów. Może Cię to zainteresować... Przeczytaj to w Moje zwierzęta Moray węgorze i ich niesamowite szczęki gardłowe Mureny mają druga para szczęk umieszczona w gardle, zwana szczękami gardłowymi, służąca do połykania ofiary. Dowiedz się więcej.