Charakterystyka ropuchy grzebiuszkowatej

Grzebiuszka grzebiuszka jest przede wszystkim kopaczem, ale masowo wychodzi na powierzchnię, gdy nadejdzie czas na kopulację i rozmnażanie. Ostatnia aktualizacja: 24 kwietnia 2021 r. Dzisiejszy artykuł dotyczy dość interesującej, ale zwykle pomijanej grupy anuranów, grzebiuszki grzebiuszkowej. Anurany to bezogonowe płazy, których tylne nogi są zwykle dłuższe niż przednie. Należą do nich ropuchy i żaby, a ich wiele gatunków to jedne z najstarszych zwierząt na świecie. Jednak różnią się one znacznie od siebie. Te małe zwierzęta mają wspólne cechy ze wszystkimi innymi anuranami, ale wyróżniają je pewne cechy. Czytaj dalej, aby dowiedzieć się więcej o tych płazach i ich zwyczajach.

Ropucha grzebiuszka – grupa nieformalna

Tradycyjnie wszystkie ropuchy grzebiuszki zostały wrzucone do tej samej grupy ze względu na wiele podobieństw. Jednak badania molekularne wykazały, że istnieją dwie różne rodziny, które nie są ze sobą tak blisko spokrewnione. Rodzina Pelobatidae obejmuje grzebiuszki europejskie. Istnieje tylko sześć gatunków i wszystkie należą do rodzaju Pelobates. Zamieszkują głównie Europę, Afrykę Północną i zachodnią Azję. Przedstawicielem tej grupy w Hiszpanii jest Pelobates cultripes. Ropucha grzebiuszka. Rodzina Scaphiopodidae obejmuje ropuchę grzebiuszkę amerykańską. Dzieli się na dwa rodzaje, grzebiuszki zachodnie (rodzaj Spe) i grzebiuszki południowe (rodzaj Scaphiopus). Obejmują tylko siedem gatunków i zamieszkują obszary od południowego Meksyku po południową Kanadę. Okaz Scapiophus. Niektóre gatunki z rodziny Megophryidae również otrzymują tę nazwę, chociaż jest ona mniej powszechna. Te płazy zamieszkują Azję i różnią się od poprzednich. Niektóre z nich, takie jak Megophrys nasuta, mają struktury przypominające rogi nad strukturami oka. Okaz ropuchy grzebiuszki. Ze względu na prezentowaną tu różnorodność można stwierdzić, że ropucha grzebiuszka nie jest grupą naturalną, a jedynie nieformalną nazwą używaną, gdy mówi się o pozornie podobnych zwierzętach.

Charakterystyka grzebiuszka grzebiuszka

Jak wspomniano powyżej, większość tych płazów jest do siebie podobna. Są krępe, średniej wielkości, z krótkimi, tęgimi nogami. Mają też kolory ochry, złote, brązowe i ciemne. Ponadto ich oczy są wyłupiaste, duże i efektowne, ze złotymi tęczówkami. W przeciwieństwie do innych ropuch, ich skóra jest gładka i pozbawiona typowych brodawkowatych gruczołów. Ponadto nie mają dużych ślinianek przyusznych, które inne ropuchy mają z tyłu głowy. Poza tym brakuje im woreczków głosowych i widocznych bębenków. Oczywiście ich najbardziej reprezentatywną cechą jest ta, od której pochodzi ich nazwa, grzebiuszka. Mają twarde, zrogowaciałe zgrubienia na tylnych łapach, coś w rodzaju łopaty ogrodowej. Mogą być czarne lub białe w zależności od gatunku, a zwierzęta używają ich do kopania nor. To jest wskazówka do ich stylu życia. Dzięki tym ostrogom tego rodzaju ropucha może zakopać się do tyłu i zakopać się pionowo na głębokości do dwóch stóp. Z tego powodu zwierzę to spędza większość swojego życia pod ziemią i wychodzi na powierzchnię tylko w nocy w okresach deszczowych, by gwałtownie rozmnażać się w tymczasowych kałużach. Te małe bezkręgowce żywią się szeroką gamą bezkręgowców, takich jak owady, ślimaki lub pierścienice w okresie ich aktywności. Nie są utalentowanymi drapieżnikami, więc czekają, aż ich ofiara przejdzie przed nimi, zanim na nią rzucą się.

Stadium larwalne

Podobnie jak większość anuranów, te ropuchy mają wodne stadium larwalne, kijanki. Larwy grzebiuszki są interesujące, choć z różnych powodów, w gatunku europejskim i amerykańskim. Kijanki amerykańskie mają jeden z najkrótszych procesów metamorfoz wśród wszystkich płazów — mniej niż 14 dni. Co jeszcze bardziej niezwykłe, mają dwa różne morfotypy. Podczas gdy normalne kijanki są wszystkożerne i pozostają zgrupowane, niektóre z nich rozwijają inną morfologię, z przerośniętymi szczękami i większymi rozmiarami. Są samotnikami i wyłącznie mięsożerne, żywią się skorupiakami i innymi kijankami. Co ciekawe, mięsożerne kijanki mogą powrócić do wszystkożernego morfotypu, gdy przestaną żerować na innych zwierzętach. Ponadto europejskie kijanki grzebiuszki mają znacznie dłuższe okresy metamorfozy, które mogą trwać nawet kilka miesięcy. Z tego powodu mogą osiągać ogromne rozmiary, nawet do 6 cali.

Siedlisko i stan ochrony grzebiuszki

Grzebiuszki preferują gleby piaszczyste – co pozwala im łatwiej zakopywać się – i są ogólnie kojarzone z ekosystemami suchymi lub półsuchymi. Obejmuje to między innymi obszary pustynne, pola, zarośla i lasy. Podczas gdy większość gatunków ropuchy grzebiuszki amerykańskiej jest w optymalnym stanie ochrony, ich europejscy przedstawiciele również nie radzą sobie. W rzeczywistości ich populacje generalnie spadają, a ponadto niektóre z ich gatunków są wymienione jako wrażliwe lub zagrożone. Niektóre z ich obecnych zagrożeń to stosowanie pestycydów i nawozów chemicznych, zmiany w użytkowaniu gruntów, niszczenie ich siedlisk oraz wprowadzanie inwazyjnych gatunków egzotycznych. Te płazy są ważną częścią ich ekosystemów, nawet jeśli są niepozorne i często niezauważalne dla ludzi. Z tego powodu wszyscy musimy je znać, doceniać i pomagać je chronić. Może Cię to zainteresować... Przeczytaj to w Moje zwierzęta Ropucha położna pospolita Samiec położnej pospolitej ropucha jest wspaniałym ojcem, noszącym zapłodnione jaja na tylnych łapach. Dowiedz się więcej o tym gatunku.