Australia: Kraina torbaczy

Australia jest stolicą torbaczy, ssaków o bardzo szczególnych cechach, zwłaszcza w oparciu o to, jak się rozmnażają. Ostatnia aktualizacja: 3 lutego 2019 r. Ta wyjątkowa grupa ssaków występuje endemicznie w Ameryce i Australii. Ale dlaczego ludzie nazywają Australię krainą torbaczy? To dlatego, że te zwierzęta są najważniejszymi kręgowcami lądowymi w kraju. Spośród 378 ssaków lądowych żyjących w Australii 200 to torbacze. Ta kraina torbaczy ma 11044 obszarów chronionych. Odpowiada to obszarowi o powierzchni 1 487 710 kilometrów kwadratowych lub 19,27% całkowitej powierzchni Australii. Obszary te powstały po części w celu ochrony unikalnego gatunku torbacza.

Torbacze na świecie

Obecnie na świecie istnieje około 270 gatunków torbaczy. 70 z nich występuje w Ameryce, a 200 w Australii. Najbardziej uderzającą cechą torbaczy jest torbacz (od łacińskiego słowa oznaczającego „torebkę”). Jest to woreczek składający się z fałdu skóry, który zakrywa piersi. Tworzy również torebkę naskórkową, która pełni funkcję komory inkubacyjnej. Młode torbacze rodzą się w stanie bardzo niepełnego rozwoju. W rzeczywistości są prawie nadal płodowe. Po urodzeniu wpełzają do torbacza. Tam karmią piersią, dopóki nie są w pełni rozwinięte. Jednak w zależności od zwierzęcia młode będą miały różne odległości do pokonania, aby dotrzeć do torby po urodzeniu. Na przykład niemowlęta diabła tasmańskiego muszą przebyć tylko kilka centymetrów. Z drugiej strony u kangurów marsupium znajduje się znacznie dalej od kanału rodnego. Młode pozostają w torbie przez długi czas, popijając mleko matki, aż do pełnego rozwoju. Ponadtoniektóre torbacze noszą młode w torbie nawet po zakończeniu ciąży. Na przykład kangury niosą młode, aby chronić je przed potencjalnymi drapieżnikami.

Kraina torbaczy

Prawdziwą krainą torbaczy jest Australia. Dzieje się tak, ponieważ ma ​​największą zarejestrowaną liczbę autochtonicznych gatunków torbaczy. Australijskie torbacze charakteryzują się tym, jak adaptacyjne są gatunki. Poza tym są roślinożercami i mięsożercami. Są to również gatunki, które poprzez ewolucyjną konwergencję przypominają gryzonie lub psowate. Wśród torbaczy wyróżnia się kilka, takich jak kangury, koale, wombaty, diabły tasmańskie i wilk tasmański (wymarły w 1930 r.). Kolonizacja Australii, najpierw przez rdzennych mieszkańców ponad 40 000 lat temu, a następnie przez Europejczyków po 1788 roku, miała silny wpływ na faunę kraju. Łowiectwo, wprowadzanie egzotycznych gatunków i wynikające z tego zniszczenia siedlisk doprowadziło do wyginięcia wielu gatunków. Dotknęło to szczególnie torbacze i różne gatunki roślin.

Mięsożerne torbacze

Mięsożerne torbacze są reprezentowane przez dwie rodziny: Dasyuridae, która liczy 52 członków, oraz Myrmecobiiade, której jedynym ocalałym jest Numbat. Największym mięsożernym torbaczem jest diabeł tasmański. Jest wielkości małego psa, poluje i zbiera szczątki. To zwierzę wyginęło w Australii 600 lat temu, ale nadal żyje na Tasmanii. Istnieją cztery gatunki niełazów, czyli „rodzimych kotów”, które są zagrożone. Reszta tej rodziny, Dasyuridae, to myszy torbacze, z których większość waży mniej niż 100 gramów. Istnieją dwa gatunki torbaczy zamieszkujących pustynie wschodniej Australii. Te podziemne zwierzęta są ślepe, głuche i mięsożerne.

Wszystkożerne torbacze

Te wszystkożerne zwierzęta to bandicoots i bilbies. W Australii występuje siedem gatunków, a większość z nich jest zagrożona. Te małe stworzenia mają niezwykłe cechy fizyczne. Mają pulchne ciało i długi, delikatny nos. Ponadto mają długie, stojące uszy, mocne nogi i cienki ogon. Jednak ewolucyjne pochodzenie tej grupy jest niepewne. Dzieje się tak, ponieważ mają cechy zarówno mięsożernych torbaczy, jak i roślinożerców.

Roślinożerne torbacze

Jednym z najpopularniejszych australijskich torbaczy jest koala. Jest to gatunek nadrzewny, który zjada liście 120 gatunków eukaliptusa. Z drugiej strony wombaty żyją na ziemi i żywią się trawą, Cyperaceae i wszelkiego rodzaju korzeniami. Oposy to grupa nadrzewnych torbaczy. Obejmują one sześć rodzin i 26 gatunków, a różnią się one znacznie wielkością. Z jednej strony są oposy karłowate, które ważą 7 gramów. Z drugiej strony istnieje opos łuskowaty lub opos pędzelkowaty, który jest podobny do wielkości kota domowego. Żyją w lasach eukaliptusowych we wschodniej Australii. Szybujące oposy lub szybowce wiewiórki mają membrany, zwane patagium, które rozciągają się od piątego palca jego górnej części do pierwszego palca po tej samej stronie. Te membrany, po rozciągnięciu, pozwalają im skakać między sąsiednimi drzewami.

Trzy rodziny roślinożernych torbaczy

Kangura, wallabie, bettong i szczurokangury są pogrupowane w trzy rodziny. Wszystkie żyją w australijskich siedliskach, z wyjątkiem alpejskich stref klimatycznych.

Hipsiprymnodontidae, którego jedynym przedstawicielem jest piżmowy kangur szczurzy.

Potoroidae, który ma dziesięć gatunków. Są bettongi, potoroo i szczurokangury. Do tej rodziny należą małe gatunki, które kopią nory i ogonami transportują materiał roślinny.

Makropodidae, które miały 53 gatunki w Australii. Jednak liczba ta spadła z powodu zmniejszającej się populacji. Do najbardziej znanych należą kangury i wallabie. Większość makropodów jest dwunożnych z wydajną lokomocją opartą na skakaniu. Mają bardzo muskularne ogony, długie tylne nogi i długie, wąskie stopy. Tylne łapy mają charakterystyczną budowę czterech palców, podczas gdy krótsze kończyny wieczerzy mają pięć oddzielnych palców.

Reprezentanci grupy Macropodidae różnią się znacznie wielkością. Piżmowy kangur szczurzyc jest najmniejszy przedstawiciel, o maksymalnej wadze 680 gramów. Z drugiej strony, kangur rudy jest największy, ma przybliżoną wysokość dwóch metrów i wagę do 85 kilogramów. Ze względu na tę wielką różnorodność torbaczy Australia jest słusznie uważana za krainę torbaczy. Jednak ma też nieporównywalną liczbę innych ssaków, ptaków, gadów, płazów, ryb i bezkręgowców. Mimo to torbacze przyciągają naszą uwagę ze względu na swoje charakterystyczne cechy. Może Cię to zainteresować... Przeczytaj to w Moje zwierzęta Australijska kobieta, która ratuje nietoperze Są ludzie, którzy są świadomi cierpienia zwierząt i poświęcają swój czas i środki, aby im pomóc. Tak jest w przypadku kobiety, która ratuje nietoperze.