Żubr

Klasyfikacja naukowa Żubrów

Królestwo
Zwierzęta
Typ
Strunowce
Gromada
Ssak
Rząd
Parzystokopytne
Rodzina
Wołowate
Rodzaj
Bydło domowe
Nazwa naukowa
Bison bonasus

Status ochrony żubrów

  • Wymarły

Lokalizacje Żubrów

  • Azja
  • Europa
  • Ameryka Północna

Fakty o Żubrze

Nazwa Młode
Cielęta
Zachowanie grupowe
Stadne
Ciekawostka
Przodek całego udomowionego bydła!
Szacowana wielkość populacji
Brak
Najbardziej charakterystyczna cecha
Imponujący rozmiar
Siedlisko
Łąki, rozlewiska i lekkie lasy
Drapieżniki
Wilki i duże koty
Dieta
Wszystkożerne
Ulubione jedzenie
Trawa
Nazwa zwyczajowa
Tur
Lokalizacja
Europa, Azja i Afryka Północna
Hasło
Wymarły przodek całego udomowionego bydła!
Grupa
Bydło

Charakterystyka fizyczna Aurocha

Typ skóry
Sierść
Długość życia
Średnio ok. 20 lat
Waga
Do 1360 kg (3000 funtów)
Wysokość
1,2 m – 1,8 m (4 stopy – 6 stóp)
Wiek dojrzałości seksualnej
Kilka lat

Tury były gatunkiem dzikiego bydła, które niegdyś wędrowało po rozległych obszarach w Europie, Azji i Afryce Północnej.

Przypominając duże bydło, gatunek ten był kiedyś jednym z najbardziej rozpowszechnionych wypas zwierząt na naszej planecie tysiące lat temu. Jednak presja populacji ze strony ludzi i bydła domowego stopniowo zmniejszyła ich liczebność do niewielkiego zakresu. Ostatni znany żubr wyginął w 1627 r. W środkowej Polsce. Jednak tury tak mocno trzymały ludzką wyobraźnię, że podejmowano liczne próby ożywienia wymarłego gatunku z martwych.

5 niesamowitych faktów o żubrach

    • Żubry są przodkami całego udomowionego bydła. To zdarzenie udomowienia wydarzyło się po raz pierwszy około 10 000 lat temu.
    • Naukowcy uważają, że w rzeczywistości udomowiono ich dwukrotnie: pierwszy prowadzący do bydło zebu z Azji Południowej i drugie wiodące do bydła taurynowego w Europie.
    • Żubry były zwierzętami, które bawiły się ważną rolę w wielu kulturach ludzkich. Są one przedstawione na słynnym francuskim malowidle jaskiniowym Lascaux, który ma około 17 000 lat. Pojawiały się także na różnych heraldyce, muralach i bibelotach na całym świecie. Zostały one również żywo opisane przez Juliusza Cezara podczas jego wojen w Galii (współczesna Francja).
    • Na raz punkt, tury były prawdopodobnie największymi ssakami lądowymi zamieszkującymi Europę. Ich rozmiar przyćmił nawet kota szablozębnego i lwa europejskiego.
    • Naukowcy próbowali przywrócić tury na różne sposoby przy użyciu metod, takich jak współczesna biologia i DNA.

Naukowa nazwa Aurochs

Naukowa nazwa tura to Bos primigenius. Nazwa pochodzi od łacińskiego terminu oznaczającego oryginał lub pierworodny. Ma to oznaczać, że tury były przodkami całego udomowionego bydła. Bardziej nieformalna nazwa tura pochodzi od wczesnego nowożytnego niemieckiego słowa oznaczającego ten gatunek. Alternatywną nazwą jest urus.

Tury należą do rodzaju Bos, który obejmuje całe dzikie i udomowione bydło. Ogólnie uważa się, że istnieją trzy różne podgatunki tura odpowiadające ich regionom geograficznym. Niektórzy taksonomiści mogą klasyfikować bydło udomowione jako inny podgatunek lub jako odrębny gatunek. Co więcej, tury są spokrewnione z gazelami, bawołami, antylopami, owcami i kozami w ramach rodziny Bovidae.

Wygląd i zachowanie żubra

Tury należały do ​​rzędu parzystokopytnych – znaczenie zwierzęta kopytne, które mają jednakową wagę na dwóch palcach. Chociaż wymarły, naukowcom udało się zrekonstruować ich wygląd z pewnym stopniem dokładności na podstawie szkieletów, malowideł, pisemnych opisów i analizy genetycznej. Tur był zwierzęciem przypominającym współczesne bydło, ale z dłuższymi nogami, większą czaszką, szerokimi rogami i masywnymi mięśniami ramion.

Umaszczenie było ciemnoczarne lub brązowe z białym paskiem biegnącym wzdłuż kręgosłupa. Te potężne bestie prawdopodobnie mierzyły do ​​sześciu stóp na wysokości ramion i ważyły ​​od 1500 do 3000 funtów. To uczyniłoby je jednymi z największych bydła, jakie kiedykolwiek żyły.

Krowy samice były średnio znacznie mniejsze od samców, miały również mniejsze rogi i jaśniejszy kolor. Ponieważ naukowcy nie mogą bezpośrednio obserwować zachowania tura, muszą wyciągnąć pewne wnioski na podstawie pisemnych opisów z zapisów historycznych i zachowania współczesnego bydła. Uważa się, że tury gromadziły się w stadach liczących do 30 osobników przynajmniej przez część roku. Możliwe jest również, że niektóre stada składały się w większości z jednej płci na raz.

Podobnie jak współczesne bydło, prawdopodobnie miały złożone relacje społeczne, które w zależności od sytuacji mogły obejmować uczucie lub dominację. Zarówno samce, jak i kobiety zaangażowane w walki i popisy o status społeczny. Sprowokowane samce były bardzo agresywne i mogły spowodować poważne obrażenia drapieżników lub groźby. Ponieważ były większe niż współczesne bydło, ich podopieczny mógł z łatwością zabić dorosłego człowieka.

Jednak w przypadku innych przedstawicieli tego samego gatunku ich agresywność zależała prawdopodobnie od różnicy rang. Również spory można by rozstrzygać pokojowo. Podobnie jak wiele innych kopytnych, tury prawdopodobnie miały oczy z poziomymi źrenicami po bokach głowy, które dawały im szeroki widok na otoczenie. Uzyskali również wiele informacji ze zmysłów węchu, słuchu i dotyku.

Opierając się na współczesnych badaniach poznania u bydła, możliwe jest, że tury miały ograniczoną zdolność zapamiętywania źródeł pożywienia i rozróżniania znajomych relacji. Mieli wiele różnych wokalizacji, aby komunikować się z innymi członkami gatunku lub ostrzegać przed potencjalnymi zagrożeniami.

Siedlisko żubra

U szczytu swojej populacji tury wędrowały po większości superkontynentu euroazjatyckiego. Główny podgatunek tura, Bos primigenius primigenius, obejmował ogromny obszar od Atlantyku po Pacyfik, choć prawdopodobnie nie występował w Irlandii, Półwyspie Arabskim, Azji Południowej i Tybecie, Japonii i dalekiej północy. Drugi podgatunek, Bos primigenius namadicus, występował głównie na subkontynencie indyjskim. Trzeci podgatunek, Bos primigenius africanus, zamieszkiwał region Afryki Północnej od Maroka po Egipt.

W klimacie umiarkowanym żubry wolały zamieszkiwać łąki, równiny zalewowe i lasy słabo zalesione. Dzięki temu prosperował w wielu różnych miejscach. Jednak ze względu na duże pastwiska potrzebne do utrzymania liczebności populacji stawia to również w konflikcie z ludźmi i bydłem udomowionym o przestrzeń życiową. Wraz z rozprzestrzenianiem się ludzkiej cywilizacji gatunek ten stopniowo wymarł na większości swojego siedliska i przetrwał w Europie Wschodniej tylko do XVII wieku.

Dieta żubra

Żurawie czerpały wszystkie składniki odżywcze z wypasu ogromnych obszarów ziemi. Najczęstszym jedzeniem, które jedli, były trawy, gałązki, a nawet żołędzie. Żubr miał czterokomorowy żołądek zawierający różne bakterie, które pomagały im rozkładać i trawić twardą celulozę materii roślinnej. Każdy przedział miał swoje wyspecjalizowane zadanie.

Pożywienie może spędzać w żołądku zwierzęcia dziesiątki godzin, podczas których jest wielokrotnie wyrzucane, przeżuwane i ponownie połykane. Prawie wszystkie parzystokopytne zwierzęta kopytne mogą twierdzić, że mają wielokomorowy żołądek.

Żurawie drapieżne i zagrożenia

Tylko najbardziej okrutne drapieżniki, takie jak wilki i prehistoryczne duże koty, odważyły ​​się zaatakować dorosłego tura. Ich ogromny rozmiar zapewniał im ogromną ochronę przed drapieżnikami. Jednak młode cielęta były narażone na porwanie, jeśli oddalały się zbyt daleko od stada. Chore dorosłe osobniki pozostawione przez stado również stanowiły łatwy cel dla głodnych drapieżników. Rozprzestrzenianie się ludzkiej cywilizacji i udomowionego bydła prawdopodobnie było punktem zwrotnym w losach tura.

Uważa się, że jeszcze przed powstaniem nowoczesnego przemysłu tury wyginęły w wyniku polowań, utraty siedlisk i przenoszenia chorób przez bydło. Polowanie na żubr było często wykonywane w celach praktycznych, aby zdobyć mięso, skórę i rogi. Jednak wraz ze spadkiem liczby polowania na tury stały się rodzajem sportu dla uprzywilejowanej szlachty i elity, szczególnie w okresie średniowiecza w Europie Wschodniej.

Rozmnażanie żubrów, dzieci i długość życia

Chociaż żubry już dawno wymarły, naukowcy uzyskał wgląd w hodowlę tura dzięki badaniu pism historycznych i obserwacjom współczesnego zachowania bydła. Okres godowy przypadał prawdopodobnie późnym latem lub wczesną jesienią. Samce zaciekle walczyły o przyciąganie samic i odpieranie rywali. Po kilkumiesięcznym okresie ciąży cielęta rodzą się w pewnym momencie na wiosnę.

Zaczynali od jaśniejszego koloru sierści po urodzeniu, a ciemniejszy uzyskali po kilku miesiącach życia. Cielęta pozostawały blisko stada i otrzymywały opiekę i opiekę matki do osiągnięcia wieku niezależności, po czym mogły zdecydować się pozostać w stadzie lub dołączyć do nowego. Zakładając, że tury są podobne do bydła, możliwe jest, że osiągnęły dojrzałość płciową po kilku latach i żyły blisko 20 lat na wolności.

Populacja żubrów

Z powodu różnych stresów populacyjnych obecnie nie ma w nim tura. świat. Ostatni przedstawiciel gatunku zmarł z przyczyn naturalnych w 1627 r. Sugerowano, że utrata tura była poważnym ciosem dla bioróżnorodności jego rodzimego siedliska.

Żerując na trawach, tury służyły utrzymaniu przyciętego i nieskazitelnego krajobrazu. Lasy opanowały wiele obszarów, z których tury wyginęły. Podjęto kilka prób przywrócenia do życia zwierzęcia podobnego do tura poprzez selektywną hodowlę udomowionego bydła, aż do uzyskania pożądanego wyglądu.

Jest to możliwe tylko ze względu na skrajne podobieństwa genetyczne między dwoma zwierzętami. Pierwszą próbę podjęli w latach dwudziestych dwóch niemieckich dyrektorów ogrodów zoologicznych. Ich eksperymenty dały bydło Heck. Choć jest to nowość, bydło nie wydaje się całkowicie przypominać wymarłego tura.

Program Tauros to nowsza i bardziej wyrafinowana próba przywrócenia życia turom przy użyciu narzędzi współczesnej biologii. Naukowcy biorący udział w programie wzięli prymitywne rasy bydła i zaczęli je razem hodować, aby odtworzyć tura. Szacuje się, że hodowla zwierząt podobnych do tura zajmie siedem pokoleń – lub do około 2025 roku.

Inną możliwą metodą jest wskrzeszenie oryginalnego tura z pozostałości zachowanego DNA. Z powodu stosunkowo niedawnego wyginięcia tury pozostawiały nienaruszoną tkankę, która uległa stosunkowo niewielkiej degradacji. Możliwe jest również bezpośrednie edytowanie genomu bydła w celu stworzenia gatunku bardziej bezpośrednio przypominającego zaginionego tura. Ze względu na nieprzewidywalne konsekwencje, mądrość ożywienia tura i wypuszczenia go na wolność jest nieustannie przedmiotem dyskusji ekspertów.

Często zadawane pytania dotyczące żubrów

Co to jest tur?

gatunki dzikiego bydła, które żyły przez około 2 miliony lat w Europie, Azji i Afryce Północnej. Przypominał większą i bardziej muskularną wersję znanego, udomowionego bydła, które obecnie dominuje na całym świecie.

Czy tury były mięsożerne, roślinożerne czy wszystkożerne?

Podobnie jak inne bydło, tury były roślinożercami, które zjadały głównie trawę.

Czy tury nadal istnieją?

Obecnie tury są całkowicie wymarłe w całym swoim dawnym zasięgu.

Jak duży był tur?

Rozmiar tura może się znacznie różnić w zależności od okresu w gdzie żył, jego położenie i płeć. Uważa się, że pojedynczy tur może mieć od 4 do 6 stóp wysokości w ramionach i ważyć co najmniej 1500 funtów. Największe odkryte okazy mogły ważyć ponad 3000 funtów. Ponieważ tury już nie istnieją, naukowcy muszą polegać na istniejących szkieletach i raportach naocznych świadków z tamtego czasu.

Jak ewoluowały tury?

Ze względu na ich bliskie powiązania ewolucyjne z bydłem udomowionym, historia tura jest wielkie zainteresowanie współczesnych biologów. Uważa się, że żubr pochodził z Indii jakieś dwa miliony lat temu. Chłodniejszy klimat w tym czasie prawdopodobnie spowodował rozprzestrzenienie się otwartych muraw na całym świecie. Korzystając z tych sprzyjających okoliczności, przez setki tysięcy lat tury stopniowo promieniowały na zewnątrz w kierunku Europy i Azji Wschodniej. W pewnym momencie podejrzewa się, że tury i bydło udomowione stały się na tyle wyraźne, że nie było między nimi wymiany genetycznej.

Zobacz wszystkie 64 zwierzęta, które zaczynają się od A

Żubr FAQ (często zadawane pytania)

Czy Żubry są roślinożerne, mięsożerne czy wszystkożerne?
Żubryto roślinożerne, co oznacza, że ​​jedzą rośliny.

Jakie królestwo żubra należy do?
Żubr należy do Królestwa Zwierząt.

Do jakiego gromady należą żubr?
Żubr należą do typu Gromada.

Do jakiej klasy należą żubr?
Żubr należy do klasy Mammalia.

Do jakiej rodziny należy żubr?

Żubr należy do rodziny krasnoludków.

Do jakiego rzędu należą żubr?
Żubr należy do rzędu parzystokopytnych.

Jaki rodzaj okrycia mają żubr?
Żubr jest pokryty włosem.

Gdzie żyją żubry?

Żubry żyją w Europie, Azji i Afryce Północnej.

W jakim środowisku żyją żubry?

Żubry żyją na łąkach, terenach zalewowych i jasnych lasach.

Jakie są drapieżniki żubrów?
Drapieżniki Żubr to między innymi wilki i duże koty.

Co jest ciekawego o żubrach?
Żubr to wymarły przodek całego udomowionego bydła!

Jak nazywa się mały żubr?
Mały żubr nazywa się cielakiem.

Jak nazywa się mały żubr?
Małe żubr nazywany jest cielakiem.

Jaka jest długość życia żubra?
Żubr może żyć średnio 20 lat.

Jak nazywa się mały żubr?
Mały żubr nazywany jest cielakiem.

Ile żubrów zostało na świecie?
Żubry wyginęły.