Terapia dożylna u zwierząt i możliwe powikłania

Zewnętrzna manipulacja naczyniami krwionośnymi zwierzęcia w celu podania jakiegokolwiek leku może prowadzić do licznych powikłań. Dzisiaj opowiemy więcej o terapii dożylnej u zwierząt domowych.

Ostatnia aktualizacja: 8 lutego 2021 r.

Podawanie dożylnej terapii u zwierząt polega na wprowadzeniu rurki – cewnika – do żyły i zapewnieniu przez nią mediacji płynnej. Dzięki temu lek dociera bezpośrednio do krwiobiegu i działa szybciej niż innymi drogami. Terapia dożylna u zwierząt jest podstawową praktyką w weterynarii.
Umieszczanie i utrzymywanie dostępu wewnątrznaczyniowego wymaga umiejętności ze strony praktykujący. Ta czynność może mieć kluczowe znaczenie dla zapewnienia intensywnej opieki w izbie przyjęć lub podania znieczulenia przed operacją. Dlatego ważne jest, aby być na bieżąco i na bieżąco o jego cechach i komplikacjach.

Terapia dożylna u zwierząt: dostęp

Aby wybrać optymalny dostęp dożylny dla każdego pacjenta, należy wziąć pod uwagę kilka czynników. Wśród nich znajdziemy następujące:

  • Po pierwsze, profesjonalista musi wybrać żyłę. Dzieje się tak, ponieważ wybór jednej żyły nad drugą zależy od gatunku, wielkości żyły zwierzę i jego zachowanie – między innymi.
  • Po drugie, wybór cewnika.
  • I po trzecie, łatwość wprowadzania i konserwacji.

Niezbędne jest również uwzględnienie temperamentu zwierzęcia przy wyborze tego rodzaju terapii. Agresywne zwierzęta domowe mogą być trudne w obsłudze. Profesjonaliści muszą również wziąć pod uwagę obecność różnych zaburzeń u zwierzęcia, takich jak problemy z krzepnięciem lub regionalna niedrożność naczyń.


Wprowadzenie cewnika

Teraz opiszemy różne opcje umieszczania cewnika dożylnego u zwierząt.

Dostępność żył obwodowych

Żyły obwodowe to te, które znajdują się „daleko” od żyły głównej. Są zwykle wybierane do podawania prawie wszystkich płynów i leków. W rzeczywistości powinno być miejscem z wyboru w przypadku nagłego dostępu dożylnego u pacjentów – o ile nie ma ku temu powodów.
Żyły obwodowe do wyboru u zwierząt to:

  • W przypadku psów żyła odpromieniowa – w przednich nogach – i żyła odpiszczelowa lub żyła udowa – obie w tylnej nogi – są najczęstsze. Jeśli chodzi o rasy z dużymi uszami, lekarze mogą również wybrać żyły uszne.
  • U kotów głównym wyborem jest żyła głowowa lub żyła udowa.
  • W przypadku egzotycznych zwierząt domowych wybór jest zwykle bardziej złożony. Na przykład u królików można używać żył usznych, a także żyły odpiszczelowej i żyły odpromieniowej, jak u fretek. Jednak u ptaków domowych, ze względu na ich wielkość, dostęp obwodowy jest zwykle utrudniony.

Żyły centralne

Żyła szyjna w szyi jest najczęstszym miejscem umieszczenia cewnika centralnego. łatwo dostępne dla większości pacjentów. Czasami jednak dotarcie do żyły szyjnej nie jest możliwe ze względów bezpieczeństwa.
W takich przypadkach, jeśli centralny dostęp dożylny jest niezbędny, możliwe jest zastosowanie cewnika centralnego, ale z wprowadzeniem obwodowym. Innymi słowy, profesjonalista wprowadza długi cewnik przez żyłę obwodową typu, o którym wspomnieliśmy w poprzedniej sekcji, aby dotrzeć do żyły głównej.

Terapia dożylna u zwierząt: powikłania

Jak każda inna terapia, umieszczenie i konserwacja cewnika może wiązać się z mniej lub bardziej poważnymi powikłaniami. Będzie to szkodliwe dla zdrowia zwierzęcia lub skuteczności zastosowanego leczenia. W kolejnych akapitach pokażemy najczęstsze wpadki.

Przemieszczenie cewnika, aw konsekwencji utrata płynu leczniczego

Nawet jeśli podczas zakładania i zabezpieczania cewnika ściśle przestrzegano instrukcji, istnieje ryzyko, że może się on przemieścić. Zwierzęta poruszają się, a linka w końcu sprawia, że ​​czują się niekomfortowo.
Ryzyko przemieszczenia jest zwykle większe w przypadku stosowania cewników obwodowych, ponieważ zwierzę ma do nich łatwiejszy dostęp.
Ostrożne trzymanie i ochrona zwierzęcia w klinice to najlepsza strategia ograniczenia migracji cewnika i utraty płynów. Jednak jedyną rzeczą, która jest naprawdę przydatna, jest obserwowanie zwierzęcia.

Zapalenie naczyń i tworzenie się skrzepliny

Każde zwierzę, które ma założoną linkę, jest zagrożone zapaleniem żył. – zapalenie naczyń – lub zakrzepowe zapalenie żył – zapalenie z powodu obecności skrzepu. Wynika to z nieodłącznego uszkodzenia śródbłonka i zapalenia wywołanego obecnością ciała obcego – samego cewnika – w żyle.

Kiedy źródłem zapalenia jest infekcja, problem staje się naprawdę poważny. Ponieważ w takim przypadku samo podawanie płynów będzie działać jako nośnik do przenoszenia bakterii przez krew do reszty ciała.
Z tego powodu cewniki muszą być regularnie sprawdzane. Jeśli stwierdzone zostanie jakiekolwiek zaczerwienienie, obrzęk, ból i/lub jędrność, rozważone zostanie natychmiastowe usunięcie. Powikłania mogą się rozwijać, a zapalenie żył może prowadzić do zapalenia wsierdzia.

Zakrzepica i choroba zakrzepowo-zatorowa, dwa częste powikłania terapii interwencyjnej u zwierząt domowych

Zakrzepy
krwi mogą tworzyć się wewnątrz cewnika, zwłaszcza gdy podawanie płynów nie jest stałe. To blokuje przepływ i jednocześnie uwalnia skrzepliny do krwiobiegu. U zwierząt, które mają większe predyspozycje do tworzenia skrzepów, najlepiej wziąć ten czynnik pod uwagę.

Jak mogłeś zauważyć, istnieje wiele wskazówek i powikłań, o których należy pamiętać podczas stosowania terapii dożylnej u zwierząt. Chociaż istnieje nieodłączne ryzyko, czasami jest to jedyna możliwa opcja w klinice weterynaryjnej.
Może Cię to zainteresować…

Przeczytaj to w < strong>Moje zwierzęta
Jak
opiekować się zwierzakiem po operacji 
 Bardzo częstym pytaniem, które możesz mieć jako właściciel zwierzęcia, jest: jak dbać o swojego zwierzaka po operacji? Dowiedz się więcej w tym artykule!