Rasy psów podatne na zapalenie ucha

Ten stan chorobowy może wynikać z alergii, infekcji lub ciał obcych w uchu. Najczęstsze z nich to ciernie lub gałązki, których zwierzę nie może samodzielnie usunąć.

Ostatnia aktualizacja: 25 sierpnia 2018 r.

Zapalenie ucha jest bardzo powszechną chorobą psów. Jednak niektóre rasy są bardziej podatne na tę chorobę niż inne. Wynika to z wielu czynników, które mają związek z ich higieną, fizjonomią i zachowaniem.
Zapalenie ucha jest stanem zapalnym w uchu. Może być zewnętrzne, gdy pojawia się z błony bębenkowej i na zewnątrz, lub wewnętrzne, gdy wpływa na błonę ucha i zakończenia nerwowe.  Zapalenie ucha zewnętrznego jest najczęstsze, zarówno u ludzi, jak i zwierząt. Jednak błąd w sztuce lekarskiej może spowodować cięższą infekcję, która może spowodować utratę słuchu.

Przyczyny zapalenia ucha u psów

Istnieje wiele powodów, dla których może rozwinąć się zapalenie ucha. Specjaliści zwykle klasyfikują je jako przyczyny pierwotne lub wtórne.

Główne przyczyny bólu ucha mają związek z otoczeniem i nawykami psa. Na przykład pies może żyć w bardzo wilgotnym środowisku i może być przyzwyczajony do ciągłej kąpieli. Ponadto ten stan chorobowy może wynikać z alergii, infekcji lub ciał obcych w uchu. Najczęstsze z nich to ciernie lub gałązki, których zwierzę nie może samodzielnie usunąć.
Przyczyny wtórne pochodzą z innych patologii lub stanów. Na przykład obecność bakterii, grzybów lub drożdży nie powoduje choroby, ale prowadzi do infekcji. Samo zapalenie ucha może również powodować dalszą infekcję. Infekcja zewnętrzna może rozprzestrzeniać się i wpływać na wnętrze lub może powodować zwłóknienie lub zwapnienia.

Rasy podatne na zapalenie ucha

Rasa psa może być również jedną z głównych przyczyn zapalenia ucha. Psy z obwisłymi uszami lub małymi kanałami słuchowymi są bardziej podatne na tę chorobę. Na przykład anatomia ucha Cocker Spaniela nie pozwala na odpowiednią wentylację, dzięki czemu ucho jest wilgotne przy niskim poziomie tlenu. Ten stan występuje również u psów rasy Beagle i Basset Hounds.

Psy z dużą ilością włosów w uszach są również podatne na tę chorobę, ponieważ mogą gromadzić dużo wydzieliny. Ta sytuacja może prowadzić do alergii lub infekcji. Rasy takie jak yorkshire teriery, collie, owczarki niemieckie i belgijskie zapadają na choroby. Jest to bardzo powszechne u psów bardzo owłosionych lub długowłosych.

Opieka nad psami podatnymi na zapalenie ucha

Higiena jest niezbędna dla psów podatnych na tę dolegliwość. Porozmawiaj ze specjalistą, zanim zaczniesz wypróbowywać jakiekolwiek techniki czyszczenia. Chociaż wszystkie zwierzęta muszą mieć czyste uszy, sposób na to nie jest taki sam dla każdej rasy psów.
Pierwszą rzeczą do zrobienia jest uchronienie ucha przed wydzielinami, zwłaszcza u psów z dużą ilością włosów w uszach. Nie używaj wacików bawełnianych, ponieważ mogą spowodować obrażenia wewnętrzne. Czyść tylko na zewnątrz, tak daleko, jak sięgają palce.

Psy podatne na zapalenie ucha nie powinny być często kąpane — wystarczy dobra kąpiel raz w miesiącu. Przez resztę czasu możesz po prostu umyć jego ciało bez moczenia głowy. Ważne jest, aby usunąć nadmiar wilgoci ze zwierzęcia: na przykład, gdy zabierasz go na plażę lub gdy pogoda jest bardzo wilgotna, może to spowodować infekcje ucha.

Jak rozpoznać tę chorobę

Poniżej znajdują się łatwe do zidentyfikowania objawy zapalenia ucha zewnętrznego:

  • Kiedy pies często drapie się za uszami. Mogą też pocierać je o ziemię. 
  • Częste potrząsanie głową.
  • Stają się agresywne, gdy próbujesz dotknąć ich uszu.
  • Występuje wyższa częstotliwość wydzieliny z uszu.
  • W przewlekłych przypadkach występuje utrata równowagi lub dezorientacja. W małżowinie usznej występuje również większe nagromadzenie krwi.

Kiedy zauważysz którykolwiek z tych objawów, powinieneś niech pies zostanie zbadany przez specjalistę. Mogą zbadać ucho za pomocą otoskopii i przeanalizować wydzieliny za pomocą cytologii. W bardziej skomplikowanych przypadkach można wykonać skrobanie, przycinanie, biopsję lub prześwietlenie.
Leczenie trwa od 21 do 30 dni i zwykle obejmuje leki miejscowe i doustne. Bez względu na wszystko, pracownik służby zdrowia powinien określić kroki, które należy podjąć.