Lepidosiren Paradoxa: ryba z płucami

Nie codziennie spotykamy zwierzę, które zrzuca nas tak bardzo, jak paradoksa Lepidosiren. Ta ryba zaskakuje nas zdolnością oddychania płucami.

Ostatnia aktualizacja: 30 stycznia 2021 r.

Znana pod wieloma nazwami — południowoamerykańska ryba dwudyszna, amerykańska ryba błotna, piramboia, pirarucu-bóia, caramuru i salamandra łuskowata — Lepidosiren paradoxa to ryba z płuca. Jest wyjątkowy w swoim gatunku i samotny członek rodziny Lepidosirenidae. To raczej nieznane zwierzę z fauny subkontynentu południowoamerykańskiego.
Dlaczego ta ryba jest tak osobliwa? Przez całe życie wiedzieliśmy, że zwierzęta oddychające pod wodą robią to przez skrzela, jak więc może istnieć ryba z płucami? Czytaj dalej, aby się dowiedzieć.

Dipnoi lub lungfish: krewni Lepidosiren paradoxa

Dipnoi to podklasa ryb blisko spokrewniona z czworonogami —czworonożnymi zwierzętami — a jedną z ich najbardziej typowych cech jest oddychanie płucne . Co więcej, istoty te posiadają również zewnętrzne otwory nosowe.
Jednak funkcją tych struktur nie jest oddychanie powietrzem – jak u innych kręgowców lądowych – ale wąchanie. Aby złapać powietrze, ryby te używają pysków i, tak jak zrobiłby to płaz, przenoszą je do płuc, połykając je.

Ciekawostki i cechy Lepidosiren paradoxa

To nieuchwytne zwierzę należy do grupy ryb znanych jako „dipnoi”. Jest to prawdopodobnie jeden z najbardziej osobliwych okazów, jakie możemy znaleźć w faunie Ameryki Południowej.
Jego zdolność do oddychania płucami dała temu zwierzęciu wyraźne korzyści adaptacyjne. Najważniejszym ze wszystkich jest to, że jest w stanie przetrwać w porze suchej w ciekach wodnych, które wysychają w najgorętszych porach roku.
Co robi ryba, gdy jej siedlisko znika na kilka miesięcy? Zwierzę kopie tunele w błocie, tworząc szereg podziemnych komór oddechowych, 30-40 cm (12 do 16 cali) od powierzchni.

Morfologia tej ryby z płucami

Młodociane okazy lepidosiren paradoxa mają złote plamki na czarnym tle. U dorosłych kolor ten zmienia się na brązowy lub szary z ciemniejszymi plamami. Łuski, które je pokrywają, są bardzo małe i głęboko osadzone w skórze.
Dorosłe osobniki mają wydłużone i pulchne ciało — bardzo podobne do węgorza — i mogą osiągnąć do 125 cm (49 cali) długości i 20 kg (44 funty) wagi.

Ich głowa jest tępa, a oczy maleńkie. Jego płetwy piersiowe są cienkie i nitkowate. W przeciwieństwie do tego płetwy brzuszne są dłuższe i grubsze i wystają do tyłu. Na koniec należy podkreślić, że dziwne płetwy — grzbietowa, ogonowa i odbytowa — są ze sobą zrośnięte.

W każdym razie wszystkie te płetwy łączą się z resztą ciała za pomocą jednej kości. Ta bardzo szczególna cecha odróżnia je od wielu innych ryb, ale zbliża je do kręgowców lądowych. Inną z wielu osobliwości tej ryby jest to, że otwór odbytu znajduje się po prawej stronie ciała.

Zachowanie i zwyczaje

Siedlisko tej ryby znajduje się zwykle w wodach stojących, gdzie prąd jest łagodny lub zerowy, zazwyczaj z obfitą roślinnością, w rzekach i bagnach. Gdy ich terytorium wysycha z powodu wysokich temperatur, zwierzęta te wpadają w rodzaj letargu. Zoolodzy nazywają to estymacją zachowania.
Przez cały czas przebywania w tym stanie pochylają się nad sobą i zmniejszają metabolizm. Ponadto wydzielają warstwę śluzu, który uszczelnia wilgotność ich komory powietrznej, pozostawiając tylko dwa lub trzy małe otwory umożliwiające wentylację. W ten sposób ryby te przeżywają, dopóki koryta rzek nie napełnią się ponownie wodą.

Zachowania reprodukcyjne

Wraz z nadejściem pory deszczowej, dorośli zaczynają wychodzić z letargu, by się kopulować. Po kryciu przyszli rodzice budują gniazdo dla młodych, larw oddychających przez skrzela. W rzeczywistości te larwy są dość podobne do kijanek płazów.

Samiec jest odpowiedzialny za pilnowanie składania jaj. Larwy rodzą się z zewnętrznymi skrzela, które szybko ulegają degeneracji i przekształcają się w ograniczony wewnętrzny system skrzeli.
Ponieważ środowisko w gnieździe jest zwykle ubogie w tlen, rodzic rozwija w płetwach piersiowych specjalne struktury, za pomocą których uwalnia powietrze. W ten sposób powoli pisklęta rozwijają oddychanie płucne, które zaczyna działać od siódmego tygodnia życia.

Dieta Lepidosiren paradoxa

W okresie młodzieńczym Lepidosiren paradoxa żywi się żyjącymi na dnie mięczakami i skorupiakami, wraz z larwami owadów i małymi rybami. W miarę wzrostu dorosłe osobniki stają się wszystkożerne i włączają do swojej diety glony, łodygi zielne i rośliny wodne. Miażdżą je ciężkimi, zmineralizowanymi zębami.

Czy rozwój płuc jest ewolucyjną adaptacją?

Tak, jest. Ogólnie rzecz biorąc, ryby dwudyszne przystosowały się do życia w siedliskach, które przez cały rok lub jego część mają niskie stężenie tlenu. W ten sposób paradoksa Lepidosiren udaje się przetrwać przy tak niskim poziomie tlenu dzięki rozwojowi płuc. Dlatego jego system skrzelowy jest bardzo ograniczony poza stadium larwalne.

Układ płucny tych ryb nie jest tak wyrafinowany, jak u zwierząt czysto lądowych. Na przykład nie ma oskrzeli — tych przewodów, do których rozwidla się tchawica, aby przenosić powietrze do płuc. Mimo to od lat pomaga im przetrwać w skądinąd nieprzyjaznym środowisku.

Może Cię zainteresować…

Przeczytaj to w Moje zwierzęta
Klasyfikacja węży morskich
Klasyfikacja węży morskich ma dwie główne grupy. Pewne adaptacje morfologiczne zapewniają ich prawidłowy rozwój i przetrwanie w wodzie.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA