Kot Pallasa: himalajski samotnik

Kot Pallas jest samotnym i nieśmiałym zwierzęciem i rzadko widuje się go w swoim środowisku. Preferuje skaliste i odludne tereny w górach Azji Środkowej.

Ostatnia aktualizacja: 16 listopada 2020 r

. Kot Pallasa (Felis manul lub Otocolobus manul), znany również jako manul, to mały dziki kot z Azji Środkowej. Interesujące jest to, że jego nazwa zwyczajowa pochodzi od imienia osoby, która jako pierwsza ją opisała, niemieckiego zoologa Petera Simona Pallasa.

Ten kot ma rozmiary kota domowego i ma piękne i bardzo poszukiwane futro. Co więcej, jego okrągłe źrenice, podobne do źrenic dużych kotów, są jedną z jego charakterystycznych cech. Ponadto gatunek ten ma krótkie nogi, płaską twarz i szerokie uszy, dzięki którym tworzy jedne z najzabawniejszych wyrazów twarzy w królestwie kotów.

Gdzie mieszka kot Pallas?

Chociaż kot Pallas występuje w całej Azji Środkowej, jego siedlisko jest bardzo specyficzne. Ten kot jest przystosowany do zimnych i suchych środowisk i zajmuje stepy, alpejskie pustynie i obszary skaliste< /strong>. Tak więc gatunek ten zamieszkuje równiny krajów takich jak Mongolia, Rosja, Pakistan, Zachodnie Chiny, Syberia i Tybet. Można go również znaleźć w północnym Iranie i Indiach.

Zamieszkuje jaskinie, szczeliny lub nory wykopane przez inne zwierzęta na wysokości od 4000 do 5000 metrów (13000 -16 000 stóp) nad poziomem morza, ale tylko w miejscach, gdzie nie gromadzi się głęboki śnieg. Bardzo rzadko spotykany na obszarach nizinnych.

Futro kota Pallas: jego ochrona, piękno i przekleństwo

Piękno tego kota wynika głównie z jego bardzo grubej sierści. Dzięki swojemu futerkowi może chronić się przed mrozami swojego siedliska. Jego włosy wykazują znaczne różnice w kolorze, które zmieniają się w zależności od lokalizacji i pory roku, co pomaga jej pozostać niezauważoną w swoim środowisku.
Dlatego tonacja jego futra różni się w zależności od pory roku, ponieważ jest znacznie bardziej białawy zimą i bardziej szarawy, gdy na skałach nie ma śniegu. Dlatego jego futro różni się od popielatego do odcieni ochry w różnych regionach.

Ta odmiana przekonała niektórych naukowców do zaproponowania klasyfikacji na dwa podgatunki. Definicja tego podziału wymaga nowego badania. Te podgatunki to:

  • Otocolobus manul manul, reprezentowane przez najczęściej spotykaną pigmentację. Występuje w większości okazów tego gatunku, ale głównie w Mongolii i Chinach.
  • Otocolobus manul nigripectus, który ma charakterystyczne czarne znaczenia. Występuje w Tybecie, Kaszmirze, Nepalu i Bhutanie.

Wzór sierści kota Pallasa

Ma białawe futro na policzkach. Kontrastuje to z czarnymi plamami na czole i dwiema cienkimi ciemnymi liniami zaczynającymi się od kącika oczu i przecinającymi twarz. Ma też ciemne pierścienie wokół oczu i czarne plamki na czubku głowy i czole. Usta, podbródek i szyja są białe z lekko czerwonawym odcieniem w pobliżu górnej wargi.

Nogi i tułów mają od pięciu do siedmiu wąskich czarnych pasków, które poprzecznie przecinają dolną część pleców. Te ciemne paski nie zawsze są widoczne na pierwszy rzut oka ze względu na dużą gęstość ich futra.
Co więcej, jego długi, włochaty ogon ma ​​czarną końcówkę i piękne czarne pierścienie na całej długości. Futro na brzuchu jest prawie dwa razy dłuższe niż na plecach, a podczas leżenia służy jako ochrona przed zimnem.

Inne cechy fizyczne

Koty Pallas są mocne, pulchne i mają krótkie nogi. Osiągają od 50 do 62 centymetrów (20-24 cali) długości oraz ogon o długości 21-31 centymetrów (9-13 cali) i ważą średnio 4,5 kg (11 funtów).
Być może najbardziej typową cechą zwierzęcia jest jego duża spłaszczona głowa. Jego uszy są małe, z bardzo nisko osadzonym. Jego pysk jest krótszy niż u kotów domowych, do tego stopnia, że ​​ma mniej zębów niż inne koty.

Styl życia

Ten dziki kot jest samotnym zwierzęciem nocnym, ale może też być aktywny o zmierzchu i wczesnym rankiem. Według ekspertów zazwyczaj śpi w ciągu dnia w szczelinach skalnych i małych jaskiniach. Często schronią się w norach innych małych zwierząt, takich jak świstaki, lisy i borsuki.
Naukowcy zauważyli ich niezwykłą zdolność do ukrywania się we własnym środowisku. Jego prążki i pigmentacja sprawiają, że łatwo wtapia się w otoczenie. Ta umiejętność kamuflażu jest przydatna podczas polowania, ponieważ koty Pallasa są słabymi biegaczami.

Jeśli jest zagrożony, ten kot zwykle nie pluje ani nie gwiżdże, ponieważ skowyczy i warczy, gdy jest przestraszony. Dźwięk został opisany bardziej jako wycie małego psa niż miauczenie kota domowego. Według ekspertów ten kot potrafi mruczeć podobnie jak kot domowy.

Niewiele z tych zwierząt było trzymanych w niewoli, ale te, które to zrobiły, są agresywne i odważne w stosunku do ludzi.

Jaką zdobycz preferuje kot Pallas?

W całym swoim środowisku ten kot żywi się głównie małymi ssakami znanymi jako szczupaki i innymi małymi gryzoniami. Jako gatunek drapieżny, jego rola jest korzystna dla człowieka, ponieważ szczupaki uważane są za szkodniki rolnicze.

Ten kot jest ekspertem w podchodach i zasadzkach na te zwierzęta na skalistych stepach, na których mieszka. Wiadomo również, że czasami zjada małe owadożerne ptaki.

Nielegalny handel kotem Pallas

Istnieją zapisy historyczne wskazujące, że handel futrem tego kota rozpoczął się w 1965 r., ze średnią ponad 50 000 skór rocznie do 1985 r. Należy zauważyć, że futro kota Pallas nie jest obecnie uważane za futro wysokiej jakości i dlatego ma niskie cenyw porównaniu z panterą śnieżną, rysiami i innymi gatunkami żbików.

Stan ochrony

Należy zauważyć, że stan ochrony kota Pallas jest mało znany ze względu na brak informacji na temat jego liczebności. Był szeroko polowany do lat 80. XX wieku.
Nawet jeśli polowanie nie wydaje się już problemem dla tego kota, małe gryzonie i szczupaki, którymi się żywi, są zatrute w niektórych częściach Rosji i Chin, ponieważ są uważane za nosicieli chorób.

Obecnie nie jest jasne, jakie jest największe zagrożenie dla tego gatunku: narażenie na truciznę lub zmniejszenie ilości pożywienia. Dodatkowo, pomimo praw, które go chronią, nadal możemy znaleźć kłusownictwo ze względu na jego piękne szare futro.

Wreszcie próby hodowli w niewoli są dość rozczarowujące i bezowocne, ponieważ śmiertelność potomstwa urodzonego w niewoli wynosi prawie 50% (co drugi).
Może Cię to zainteresować…

Przeczytaj to w Moje zwierzęta
Odkryj mało znanych arystokratów królestwa zwierząt
My wszyscy znają lwa i tygrysa. Ale jakie inne mniej znane gatunki możemy znaleźć wśród tych arystokratów królestwa zwierząt?