Dziobak australijski

Share on facebook
Facebook
Share on twitter
Twitter
Share on linkedin
LinkedIn

Spis treści

Ciernisty diabeł

 Ciernisty diabeł Stygimoloch (Stygimoloch spinifer) – dinozaur z rodziny pachycefalozaurów (Pachycephalosauridae); jego nazwa znaczy “ciernisty diabeł”. Żył w epoce późnej kredy (68-65 mln lat temu) na terenach Ameryki

Czytaj więcej »
  • Ssaki
  • Dziobak

 

Pierwszy okaz widziany w Europie został uznany za fałszywy!

Znajdź swoje ulubione Zwierzęta! Wyszukaj

Klasyfikacja i ewolucja dziobaka

Dziobak (powszechnie znany również jako dziobak kaczyodzioby) to niewielki gatunek ssaków półwodnych występujący na wschodnim wybrzeżu Australii. Znany ze swojego wyjątkowego wyglądu Dziobak należy do niewielkiej grupy ssaków zwanych monotremami, z których występują tylko trzy gatunki. Dziobak wraz z kolczatką krótkowłosą i kolczatką długonosą to jedyne ssaki, które znają składanie jaj zamiast rodzenia młodych, co czyni je naprawdę wyjątkowymi i prowadzi do tego, że nie są uznawane za prawdziwe ssaki przez długi czas . Posiadają jednak swoje młode i karmią je za pomocą gruczołów mlecznych – podstawowej cechy, od której pochodzi nazwa klasy Mammalia. Kiedy pierwszy okaz dziobaka przybył do Wielkiej Brytanii w 1798 r., Uznano to za mistyfikację, ponieważ dziobak wygląda tak, jakby był mieszaniną ssaka i ptaka.

Anatomia i wygląd dziobaka

Dziobak to zwierzę o małym, opływowym ciele, pokrytym krótkim i gęstym wodoodpornym futrem, które zmienia kolor od ciemnobrązowego na grzbiecie z jasnobrązowym lub srebrnym spodem i śliwkowym środkiem. Mają krótkie kończyny z częściowo błoniastymi tylnymi łapami i szerokim, płaskim ogonem (który przypomina ogon bobra), które służą jako stery pod wodą. Ich przednie łapy są w pełni pokryte błoną i pomagają wepchnąć dziobaka w wodę, a na lądzie można je zawrócić, odsłaniając duże paznokcie, które pomagają im podczas chodzenia lub zakopywania się w brzegach rzeki. Jedną z najbardziej charakterystycznych i niezwykłych cech Dziobaka jest duży, szeroki dziób, który wygląda jak dziób kaczki. Dziobak jest miękki i giętki oraz pokryty wieloma receptorami czuciowymi, które pomagają im wykryć małe sygnały elektryczne emitowane przez ich gatunki ofiar. Ich dzioby są bardzo wrażliwe na dotyk i często są używane do sondowania błota w korycie rzeki w poszukiwaniu małych larw owadów, którymi najczęściej żywią się. Samce są większe niż samice i posiadają truciznę na kostce każdej tylnej stopy, która służy do odpędzania rywalizujących samców w okresie lęgowym.

Rozmieszczenie i siedlisko dziobaka


Dziobak to zwierzę, które występuje na wschodnim wybrzeżu Australii od Cooktown w Queensland na północy, aż po wyspę Tasmanię na południu, a także zostało wprowadzone na wyspę Kangaroo w południowej Australii. Zamieszkują strumienie i rzeki, a także niektóre jeziora, które mają odpowiednie brzegi do zakopania i stałe źródło wody. Są bardzo przystosowane do ich środowiska półwodnego i mają najlepsze cechy fizyczne do radzenia sobie z życiem zarówno w wodzie, jak i poza nią, a ich gęste futro pomaga utrzymać ich ciepłe ciała w izolacji nawet w najzimniejszej wodzie. Ich zasięg występowania różni się w zależności od konkretnego systemu rzecznego i może mieć różną wielkość od mniej niż jednego kilometra do ponad 7 kilometrów i może pokrywać się z zasięgami innych osobników pomimo ich samotności. Uważa się, że dziobak odnosi takie sukcesy jako gatunek zwierzęcy, ponieważ jest w stanie przetrwać w tak niszowym środowisku na najbardziej suchym kontynencie świata.

Zachowanie i styl życia dziobaka

Dziobak jest samotne zwierzę, które pomimo zajmowania pokrywających się wybiegów domowych, spotyka się tylko w sezonie lęgowym lub gdy matka opiekuje się młodym. Są nocnymi łowcami, którzy są w stanie zamknąć oczy, uszy i nozdrza, nurkując w dno rzeki w poszukiwaniu pożywienia. W ciągu dnia odpoczywają w norach wykopanych w brzegach rzeki za pomocą długich, szerokich paznokci i mocnych przednich nóg. Istnieją dwa różne typy nor używanych przez dziobaka; jeden do odpoczynku, a drugi do wysiadywania jaj i karmienia młodych. Poszczególne zwierzęta mogą korzystać z wielu nor spoczynkowych w swoim domowym zasięgu. Zwykle nory spoczynkowe mają około 5 metrów długości, ale nory inkubacyjne mogą osiągać nawet 30 metrów długości i mogą mieć więcej niż jedną komorę lęgową.

Cykle rozmnażania i życia dziobaka


Hodowla ma miejsce od późnej zimy do wczesnej wiosny (lipiec – październik) w wodzie, przy czym samce używają swoich zatrutych ostróg, aby dostarczyć rywalom bolesną dawkę trucizny. W ramach rytuału zalotów samice przenoszą wiązki mokrych liści do komory inkubacyjnej na końcu nory i zatykają tunel ziemią. Po okresie ciąży trwającym od dwóch do trzech tygodni samica dziobaka składa od jednego do trzech małych, kulistych jaj o wielkości zaledwie 1,5 cm, miękkich i skórzastych. Po około 10-dniowym okresie inkubacji młode wylęgają się w stanie bardzo nierozwiniętym, mierzącym zaledwie 1 cm długości, ślepe, bezwłose i mają tępe pąki na kończynach. Są karmione przez matkę w komorze inkubacyjnej przez okres do 5 miesięcy, ssąc mleko z jej futra, które jest wydzielane przez gruczoły sutkowe. Młody dziobak ma jaśniejszy kolor niż starsze osobniki i jest w 85% wielkości dorosłych, kiedy po raz pierwszy usamodzielnił się. Dziobaki żyją na wolności przez około 10 lat, ale w niewoli mogą osiągnąć wiek 17 lat lub więcej.

Dieta i zdobycz dziobaka

Dziobak to mały mięsożerny ssak, którego dieta składa się prawie wyłącznie z organizmów wodnych żyjących na dnie. Młode owady (larwy) stanowią większość ich pożywienia wraz z małymi słodkowodnymi skorupiakami, ślimakami, kijankami i małymi rybami. Ze względu na to, że ich oczy, uszy i nozdrza są zamknięte, gdy są pod wodą, dziobak polega wyłącznie na swoim dziobie, aby znaleźć pożywienie. Małe receptory czuciowe, które go pokrywają, mogą wykrywać sygnały elektryczne wytwarzane przez ruch stworzeń w wodzie, a fakt, że jest on wysoce dotykowy, oznacza, że ​​mogą one również wyczuwać gatunki ofiar podczas sondowania błota na dnie rzeki. Podczas polowania Dziobak przechowuje pożywienie w kieszeniach policzkowych umieszczonych po bokach pyska, które są następnie mielone za pomocą rogowych grzbietów, które mają zamiast zębów.

Dziobak Drapieżniki i zagrożenia


Dziobak jest wysoce wyspecjalizowanym zwierzęciem, które wyewoluowało, aby przetrwać i rozwijać się w bardzo specyficznych środowiskach, a podczas odpoczynku w ciągu dnia chroni się przed drapieżnikami, ukrywając się w norach nad rzeką. Jednak ich mały rozmiar oznacza, że ​​żerują na nich liczne gatunki zwierząt w ich domach. Do ich najczęstszych drapieżników należą ptaki drapieżne, takie jak jastrzębie i orły, duże ssaki, w tym dingo, psy, koty i diabły tasmańskie oraz gady, takie jak węże, jaszczurki monitorujące i krokodyle. Pomimo faktu, że są one szeroko rozpowszechnione i miejscowo uważane za lokalnie powszechne, w XVIII wieku polowano na nie prawie wyginięcie, co doprowadziło do redukcji i fragmentacji populacji dziobaka na niektórych obszarach. Ze względu na swoją bardzo specyficzną ewolucję są również bardzo podatne na zmiany w swoich naturalnych siedliskach.

Ciekawe fakty i cechy dotyczące dziobaka

Dziobak to gatunek monotreme, który jest niewielkim grupa ssaków składających jaja, których są tylko trzy gatunki. Nie uważane przez niektórych naukowców za prawdziwe ssaki, monotremy są uważane za najbardziej prymitywną grupę ssaków, która wyewoluowała około 200 milionów lat temu. Jednakże, pomimo ewolucji przed innymi gatunkami ssaków, monotremy nie są bynajmniej prymitywne i mają pewne wysoce rozwinięte cechy, których nie można znaleźć w żadnej innej grupie ssaków, takie jak jadowita ostroga znajdująca się na tylnych kostkach samców. W przeciwieństwie do innych ssaków nie mają kanału rodnego, a zamiast tego ich jaja przechodzą przez ten sam otwór w ciele, co mocz i odchody, i kończą się w pojedynczym otworze w ciele, znanym jako kloaka. Jest to cecha, którą monotremowie dzielą zarówno z ptakami, jak i gadami, a nazwa monotreme w rzeczywistości oznacza „zwierzę z jedną dziurą”.

Relacje dziobaka z ludźmi


Wraz z osiedlaniem się Europejczyków w XVIII wiek przyniósł wielką zmianę dla populacji dziobaka na wschodnim wybrzeżu Australii. Dziobak był intensywnie polowany ze względu na jego miękkie, grube futro, aż został zakazany w 1900 roku, co umożliwiło populacjom rozpoczęcie odbudowy. Rosnące osady ludzkie i zmiany warunków słodkowodnych spowodowane zanieczyszczeniem miały negatywny wpływ na populacje dziobaka, szczególnie na niektórych obszarach, gdzie ucierpiały one z powodu utraty siedlisk.

Stan ochrony i życie dziobaka w dzisiejszych czasach

Do 2014 r. IUCN uważał dziobaka za zwierzę najmniej obaw przed wyginięciem. Jednak ze względu na stały spadek liczebności populacji uważa się je za gatunek, który jest obecnie Bliski Zagrożenia. Ponieważ na wolności żyje do 300 000 dorosłych osobników, dziobak jest coraz bardziej zagrożony w całym swoim naturalnym zasięgu. Powstało wiele programów hodowlanych w niewoli, aby spróbować zwiększyć liczbę populacji dziobaka na niektórych obszarach.Wyświetl wszystkie 50 zwierząt, których nazwy rozpoczynają się na literę P

Klasyfikacja naukowa dziobaka

Królestwo
Zwierzęta
Typ
Strunowce
Gromada
Ssaki
Rząd
Stekowce
Rodzina
Dziobakowate
Rodzaj
Dziobak
Nazwa naukowa
Ornithorhynchus anatinus

Stan ochrony dziobaka 

  • Bliski zagrożenia

Lokalizacje dziobaków

  • Oceania

Fakty o dziobaku

Pożywienie
Larwy owadów, kijanki, małe ryby
Imię młodego
Dziobak
Ciekawostka
Pierwszy okaz znaleziony w Europie był uważany za fałszywy!
Wielkość populacji
300 000
Największe zagrożenie
Utrata siedlisk
Najbardziej charakterystyczna cecha
Dziób wygląda jak dziób kaczki
Inne imię (imiona)
Dziobak kaczodzioby
Okres ciąży
2-3 tygodnie
Siedlisko
Rzeki i strumienie słodkowodne
Drapieżniki
Ptaki drapieżne, psy , krokodyle
Dieta
Mięsożerny
Średnia wielkość miotu
2
Styl życia
Nocny
Nazwa zwyczajowa
Dziobak
Liczba gatunków
1
Lokalizacja
Wschodnia Australia i Tasmania
Grupa
Ssak
Hasło
Jeden z niewielu ssaków składających jaja!

Cechy fizyczne dziobaka

Kolor
  • Ciemnobrązowy
Typ skóry
Futro
Prędkość maksymalna
22 km/h
Długość życia
9-12 lat
Waga
0,7 kg – 2,4 kg
Wysokość
39 cm – 60 cm 
Wiek dojrzałości płciowej
2 lata
Wiek odstawienia
5 miesięcy

Obrazy dziobaka

Przejrzyj wszystkie nasze obrazy dziobaka w galerii.Zobacz wszystkie obrazy dziobaka!

Często zadawane pytania dotyczące dziobaków

Czy dziobaki są roślinożercami, mięsożernymi czy wszystkożernymi?
Dziobaki to drapieżniki, co oznacza, że ​​jedzą inne zwierzęta.
Do jakiego królestwa należą dziobaki?
Dziobaki należą do Królestwa Animalia.
Do jakiego gromady należą Dziobaki?
Dziobaki należą do typu Gromada.
Do jakiej klasy należą dziobaki?
Dziobaki należą do klasa Mammalia.
Do jakiej rodziny należą dziobaki?
Dziobaki należą do rodziny Ornithorhynchidae. </ p>
Do jakiego rzędu należą dziobaki?
Dziobaki należą do rzędu Monotremata.
Do jakiego rodzaju należą dziobaki?
Dziobaki należą do rodzaju Ornithorhynchus.
Jaki rodzaj pokrycia mają dziobaki?
Dziobaki są objęte w futrze.
Gdzie żyją dziobaki?
Dziobaki żyją we wschodniej Australii i na Tasmanii.
W jakim typie siedliska żyją dziobaki?
Dziobaki żyją w słodkowodnych rzekach i strumieniach.
Jakie są niektóre drapieżniki dziobaków?
Do drapieżników dziobaków należą ptaki drapieżne, psy i krokodyle.
Jaka jest średnia wielkość miotu dla dziobaka?
Przeciętny miot rozmiar dla dziobaka to 2.
Co jest ciekawego o dziobakach?
Dziobaki to jedne z niewielu ssaków, które składają jaja!
Jaka jest nazwa naukowa Dziobak?
Naukowa nazwa Dziobaka to Ornithorhynchus anatinus.
Jaka jest długość życia Dziobaka?
Dziobaki mogą żyć od 9 do 12 lat.
Ile jest gatunków Dziobaka?
Jest 1 gatunek Dziobaka.
Jakie jest największe zagrożenie dla dziobaka?
Największym zagrożeniem dla dziobaka jest utrata siedlisk.
Co to jest inna nazwa dla Dziobaka?
Dziobak jest również nazywany dziobakiem kaczodziobym.
Ile dziobaków zostało na świecie?
 

Na świecie zostało 300 000 dziobaków.
Jak szybki jest dziobak?
Dziobak może podróżować z prędkością do 22 mil na godzinę.

How to say Platypus w …

angielski Platypus

francuski Ornithorynque

niemiecki Schnabeltier

bułgarski птицечовка

< span> angielski Čudnovati kljunar

kataloński ornitorinc

czeski ptakopysk

duński Næbdyr

Esperanto Ornitorinko

hiszpański Ornithorhynchus anatinus

estoński nokkloom

fiński Vesinokkaeläin

Galicyjski Ornitorrinco

hebrajski ברווזן

chorwacki Čudnovati kljunaš

węgierski Kacsacsőrű emlős

Indonezyjski Platipus

włoski Ornithorhynchus anatinus

japoński カ モ ノ ハ シ

łacina Ornithorhynchus anatinus

Malajski Platipus

holenderski vogelbekdier

polski Dziobak australijski

portugalski Ornitorrinco

angielski Ornitorinc

szwedzki Näbbdjur

turecki Ornitorenk

wietnamski Thú mỏ vịt
chiński 鸭嘴兽

Kategorie

Zobacz też

Jak psy poprawiają ludzkie życie

Zwierzęta okazują nam bezwarunkową miłość. Dziś chcemy podziękować psom, które sprawiają, że życie ludzi jest lepsze, bez względu na ich potrzeby. Ostatnia aktualizacja: 18 kwietnia 2019 r. Psy od dawna

Czytaj więcej »

Dowiedz się wszystkiego o ciemach

Prawda jest taka, że ​​te bezkręgowce jedzą ubrania lub papier, gdy są jeszcze larwami. Zanim zobaczysz, jak latają po twoim domu, prawdopodobnie już je zjadły! W tym artykule dowiesz się wszystkiego o ciemach.

Czytaj więcej »