Charakterystyka, zachowanie i siedlisko dzikiego kota

Pestycydy i trucizny stosowane przeciwko ofiarom tego kota, takim jak krety lub inne gryzonie, powodują, że gatunek ten jest coraz rzadszy. Ponadto jego genetyka jest zmieniana przez możliwość krzyżowania z niewysterylizowanymi kotami domowymi.

Ostatnia aktualizacja: 5 lutego 2021r.

Żbik (Felis silvestris) to mięsożerny ssak należący do rodziny kotowatych. Ma różne warianty, wśród których wyróżniają się gatunki azjatyckie, afrykańskie i europejskie. W tym artykule omówimy je bardziej szczegółowo.

Cechy i identyfikacja dzikiego kota

Ten dziki kot jest podobny do kota domowego, chociaż jest większy. Ze względu na swoją wytrzymałość przypomina nam duże rasy kotów. Ten kot może ważyć nawet do 15 funtów. Ponadto głowa dzikiego kota jest większa niż głowa kota domowego w porównaniu z jego ciałem. Mają też nieco mniejsze uszy.
Ich futro ma żółto-brązowy kolor z tyłu uszu i kufy.

Włosy nad oczami i wibrysy są większe i szersze niż u kota domowego. Ich wąsy są również białe i lekko opadające. Oczy nie mają tak zróżnicowanego koloru jak u kota domowego. W wielu okazach prezentują jasnozielone i bursztynowe odcienie. Ponadto ich nos jest zwykle różowy.

Na futrze mają kilka niezwykłych wzorów, zazwyczaj w postaci pasków. Żbik ma dwie pręgi na policzkach, które wychodzą z oczu, kilka prążków wychodzących z szyi, ciemne pręgi na nogach i tułowiu oraz kilka pierścieni na ogonie, które kończą się na czarno.
Zwykle mają również linię grzbietową biegnącą wzdłuż pleców, a czasem białą plamę na klatce piersiowej.

Żbik może krzyżować się z kotem domowym. Oznacza to, że ich potomstwo może zmylić je i zagrozić czystości gatunku. Dlatego niewykastrowane koty domowe są ciężarem w odbudowie ich populacji.

Zachowanie dzikiego kota

Ten nocny drapieżnik można zobaczyć na obszarach trawiastych o zmierzchu i świcie. To samotne zwierzęta, które w przypadku samców mogą pokryć kilka mile dzień po dniu, podczas gdy samice są terytorialne i pozostają w tym samym miejscu. Przypomina nam to zachowanie niektórych dużych kotów.

Ich dieta opiera się głównie na małych gryzoniach i ptakach, chociaż polują również na króliki, a czasami żywią się płazami lub niektórymi bezkręgowcami. Istnieją nawet zapisy, jak dziki kot może polować na młode sarny, co odróżnia go od jego rodzimego krewnego.

Pomimo tej wielkiej różnicy prawda jest taka, że ​​dziki kot poluje w bardzo podobny sposób jak kot domowy. Co więcej, nawet trudno jest odróżnić szczątki ich ofiary lub je odróżnić. Dzieje się tak, ponieważ dzikie koty pozostawiają również kości średnich zwierząt, w przeciwieństwie do innych drapieżników, takich jak rudy lis.

Jeśli chodzi o reprodukcję, dziki kot kopuluje na początku wiosny, a młode rodzą się pod koniec wiosny lub latem. Samica opiekuje się miotem i zazwyczaj będzie miała cztery kocięta, które mieszkają z matką przez około pięć miesięcy.

Siedlisko i ochrona dzikiego kota

Żbik europejski mieszka w wielu lasach w całej Europie. Jest najbardziej rozpowszechniony w dużej części Hiszpanii, ale także we Francji, Niemczech, Szkocji, Turcji i Włoszech. Jednak dziki kot nie pojawia się w Anglii, Irlandii, Islandii czy na Półwyspie Skandynawskim.

Kiedyś były znacznie liczniejsze. Wydaje się jednak, że stosowanie trucizn i pestycydów, oprócz kontrolowania przez ludzi norników i innych gryzoni, sprawiło, że dziki kot stał się rzadkim zwierzęciem. Jak już wspomnieliśmy, hybrydyzacja z dzikimi kotami domowymi zagraża genetyce gatunku, a dziki kot jest świetnym zwalczaczem szkodników, podobnie jak sowa.

Dziki kot jest więc staje się jednym z ostatnich dzikich kotów w Europie, obok różnych gatunków rysi zamieszkujących ten kontynent. Jest ostatnim przedstawicielem dzikich kotów, które niegdyś dominowały w tych regionach.

Może Cię to zainteresować…

Przeczytaj to w Moje zwierzęta
5 ​​wymarłych dzikich kotów
Poza tym ludzie są odpowiedzialni za niektóre wyginęły dzikie koty, inne zniknęły z powodu zmian w ekosystemie planety.