Białaczka kotów: przyczyny, objawy i leczenie

Ostatnia aktualizacja: 14 sierpnia 2018

r. Główną formą przenoszenia wirusa białaczki kotów jest kontakt z płynami ustrojowymi innego zarażonego kota. To może być śmiertelne.

Od 2 do 15% światowej populacji kotów zachoruje na tę chorobę w pewnym momencie swojego życia, a w wielu przypadkach ich właściciele nawet tego nie zauważają. Dlatego znajomość przyczyn i objawów tej śmiertelnej i zakaźnej choroby jest ważna dla profilaktyki i leczenia.

Retrowirus białaczki kotów

Retrowirus składa się z jednoniciowego RNA. Wirus ten replikuje się poprzez działanie enzymu zwanego odwrotną transkryptazą, który umożliwia konwersję RNA w DNA, które można następnie umieścić w DNA komórki gospodarza. Po wszczepieniu wirus może się rozmnażać.
Kontakt z płynami ustrojowymi innego zarażonego kota jest główną formą przenoszenia wirusa białaczki kotów. Jeśli jeden kot ugryzie drugiego lub wejdzie w kontakt z zakażoną śliną, moczem lub kałem, transmisja jest natychmiastowa. Matka zaraża również swoje młode poprzez mleko matki.

Koty, które są bardziej narażone na zakażenie, to te narażone na inne zakażone koty. Wirus ten jest dość powszechny u kotów, które uciekają z domu i spotykają się z innymi bezpańskimi kotami lub po prostu mieszkają z innymi niezdiagnozowanymi zwierzętami w ten sam dom.

Główne objawy

Choroba zaczyna pojawiać się miesiące, a nawet lata po zarażeniu kota,dlatego często właściciele nie mogą jej wyleczyć, dopóki nie jest za późno lub do momentu, gdy zakażone zwierzę zarazi więcej zwierząt. W początkowej fazie można zaobserwować następujące objawy:

  • Utrata apetytu
  • Postępująca utrata wagi
  • Powiększenie węzłów chłonnych
  • Matowa sierść i brak sierści
  • Utrzymująca się gorączka
  • Blade dziąsła i błony śluzowe
  • Zapalenie dziąseł, czyli zapalenie dziąseł, a także zapalenie żołądka i jelit
  • < li>Zakażenia dróg moczowych, skóry i górnych dróg oddechowych

  • Napady padaczkowe, zmiany zachowania i inne zaburzenia neurologiczne
  • Choroby wpływające na wzrok
  • < li>Poronienie i inne problemy z układem rozrodczym

Diagnoza

Aby je zdiagnozować, weterynarze zwykle przeprowadzają dwa testy, które wykrywają białkowy składnik wirus o nazwie FeLV P27. Pierwszy z nich, zwany ELISA, jest zwykle stosowany jako pierwszy test przesiewowy. Wczesne
jej rozpoznanie idzie w parze z okresowymi badaniami weterynaryjnymi.
 Jeśli ten pierwszy test jest pozytywny, przeprowadza się drugi test, zwany IFA, który potwierdza diagnozę i określa stopień zaawansowania choroby . Ten końcowy test wykrywa cząsteczki wirusa w limfocytach, co zwykle ma miejsce, gdy patologia jest w zaawansowanym stadium. 

Leczenie i zapobieganie

Obecnie nie ma ostatecznego lekarstwa. Niektóre terapie skutecznie zmniejszają ilość cząsteczek wirusa we krwi. Jednak, podobnie jak w przypadku większości głównych metod leczenia raka, ich skutki uboczne mogą być druzgocące.

Jedynym sposobem na zagwarantowanie dobrego samopoczucia kota jest zwrócenie się do weterynarza o opiekę paliatywną, aby przeciwdziałać objawom lub im zapobiegać, jeśli Twój kot jest zdrowy. Jednym ze sposobów na osiągnięcie tego jest chronienie kota w domu, gdzie nie jest narażony na kontakt z zakażonymi zwierzętami.
Istnieje stosunkowo skuteczna, ale nie do końca określona szczepionka które mogą uspokoić właścicieli, którzy z góry wiedzą, że w okolicy są zakażone koty. Jednak znalezienie zaszczepionych kotów nie jest normalne, więc unikanie wczesnej ekspozycji jest niezbędne.